Statistieken, schorre stemmen en confetti in mijn sokken

 


Nog een paar honderd lezers. Een paar honderd. Dat is dus statistisch gezien één goede verkoudheidsgolf of één geslaagde roddel verwijderd van de magische grens van één miljoen lezers. Eén miljoen. Wauw. Ik probeer hier bescheiden te blijven, maar het is lastig als je bijna officieel Wereldberoemd In Nederland bent.

Elke keer als ik mijn statistieken open, voel ik me een beetje een beursanalist, maar dan zonder geld en met meer zelfspot. “Oei, vandaag maar 243 views… de markt corrigeert.” En dan de volgende dag: 612. BOEM. Groei. Visionair. Trendsetter. Internationaal fenomeen in wording. Nog even en ze bestuderen mijn blog op universiteiten. Of op z’n minst in de kantine.

Maar zonder gekheid: ik ben echt trots. Want achter die cijfers zitten echte mensen. Mensen die vrijwillig doorklikken. Die mijn stukjes lezen. Die denken: “Ja hoor, nog meer woorden.” En toch blijven. Dat is misschien nog wel indrukwekkender dan die bijna-miljoen.

En dan… carnaval. Drie dagen ondergedompeld in het feestgedruis van Lampegat, ook wel bekend als Eindhoven wanneer de stad besluit dat de realiteit even optioneel is.

Wat een avontuur. Drie dagen waarin slaap een gerucht werd, mijn stem langzaam veranderde in schuurpapier en ik oprecht dacht dat confetti inmiddels een officiële voedingsgroep is. Lampegat is geen plek, het is een toestand. Een parallel universum waar glitter logisch is, bier een basisrecht en iedereen je “schat” noemt zonder je naam te kennen.

Er waren optochten waarbij ik me afvroeg hoeveel maanden voorbereiding en hoeveel thermoskannen koffie hierin zijn gegaan. Er waren outfits die je alleen kunt bedenken als je denkt: “Ja, dit is een uitstekend idee.” En er was dat heerlijke collectieve gevoel van: we doen allemaal even niet normaal – en dat is precies de bedoeling.

Na drie dagen voelde ik me 83 jaar oud en tegelijkertijd 16. Kapot, schor, lichtjes gedesoriënteerd… maar met een glimlach.

Als dit de prijs is voor bijna één miljoen lezers én een geslaagd carnavalsweekend, dan neem ik ’m. Met lichte tegenzin. Maar toch. En dan nog eens tussentijds mijn carnavalsblog bijhouden. 

 

Dus wil je mijn carnavaleske avonturen lezen:

www.carnavalineindhoven.nl/blog/

 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

5 Maanden Stijn Steenbakkers in de Eindhovense Schijnwerpers

Afbeelding
  Wie de afgelopen maanden een krant opensloeg, de televisie aanzette of zelfs maar vluchtig door zijn tijdlijn scrolde, kon er niet omheen: wethouder Stijn Steenbakkers. De Eindhovense bestuurder heeft zich ontpopt tot de onbetwiste publiekslieveling van de regionale media – of, zoals sommige collega’s het noemen, de meest publiciteitsgeile wethouder van Nederland. Altijd in Beeld Of het nu gaat om de opening van een fietspad, de presentatie van een miljardenplan, of een spontane LinkedIn-post over het belang van innovatie: Stijn is erbij. Fotogeniek als altijd, met een glimlach die zelfs na vijf maanden mediageweld geen spatje minder is geworden. De afgelopen periode was het raak: van talkshows bij Studio040 tot interviews bij Omroep Brabant, van nieuwsitems over de Brainport Industries Campus tot de presentatie van de grootste onderwijsinvestering ooit – als er een camera in de buurt is, weet Stijn hem te vinden. Miljarden en Mega-ambities In januari trapte Steenbakkers het jaar...
Meer lezen

Ja hoor, ook deze blogger moet er weer aan geloven

Afbeelding
  Het is zover: ook jullie altijd vrolijke, altijd nuchtere, altijd piekfijn functionerende blogger mag weer onder het mes. Waarom? Omdat mijn rechterschouder — ooit een toonbeeld van kracht en soepelheid — nu officieel tot de categorie “oud ijzer” behoort. En nee, dat is niet omdat ik er zo hard mee heb gewerkt. Het is gewoon ouderdom. Of zoals ze het in het Máxima Medisch Centrum in hun mooiste Latijn noemen: supercalifragilisticexpialidose-slijtage van het acromioclaviculaire gewricht . Of zoiets.  Ik noem het gewoon: het spul is versleten . Eerst twee spuiten bij de huisarts, daarna twee maanden geleden een echogeleide injectie. Dat was geen klein prikje maar een soort medicijnkanon waar je normaal een flinke stier mee onderuit haalt. Het werkte, jawel, maar na zes weken was ik weer terug bij af en stond mijn schouder weer vrolijk in brand. Vandaar nu dus: opereren. Wat ze gaan doen? Heel simpel: ze zagen twee centimeter van mijn sleutelbeen af en schrapen wat artrose ...
Meer lezen

Koffie met Stijn

Afbeelding
Enige tijd geleden schreef ik een column over onze Eindhovense wethouder Stijn Steenbakkers – u weet wel, die man die zichzelf graag in de spotlights zet. Blijkbaar heeft mijn stukje de juiste snaar geraakt, want enige tijd later plopte er ineens een appje van de wethouder zelf op mijn telefoon. Of ik eens met hem wilde praten, onder het genot van een kop koffie. Nu ben ik niet de beroerdste, dus ik heb de uitnodiging natuurlijk aangenomen. Het werd een prettig en open gesprek, ja zelfs constructief te noemen. Stijn gaf eerlijk toe dat hij zich niet helemaal in mijn column herkende, maar na enige toelichting begreep hij wel waar ik op doelde. Hij benadrukte dat hij geen enkele invloed heeft op hoe de krant hem portretteert – ook niet op die glorieuze foto’s waarop hij vaak pontificaal in beeld staat. Ik gaf als voorbeeld de recent geplaatste foto van Stijn bij de sloop van het Joris College. Politiek gezien nul relevantie, voor de inwoners van Eindhoven ook niet echt een dagbladmomen...
Meer lezen