Stel je voor: je levert braaf je pasfoto in bij de gemeente voor een nieuw paspoort. Wat je niet weet en ook nooit te horen krijgt is dat diezelfde foto vervolgens een eigen leven gaat leiden. Welkom in de Nederlandse rechtsstaat.   Het UWV wist jarenlang dat het opvragen van pasfoto's bij gemeenten niet mocht. Een teamleider schreef het zelfs zwart op wit aan ruim honderd eigen medewerkers: "Strikt genomen is het verkrijgen van een pasfoto niet rechtmatig." Ze deden het toch. Want "strikt genomen" is zo'n heerlijk rekbaar begrip als je iets gewoon wílt doen.   De foto's werden gebruikt om uitkeringsfraudeurs te herkennen bij observaties mensen die zelf van niets wisten. George Orwell zou er jaloers op zijn geweest, ware het niet dat hij voor zijn dystopie de moeite had genomen de wet te herschrijven. Het UWV sloeg die stap over. Nu Amsterdam, Rotterdam en Den Haag eindelijk toegeven dat het delen niet was toegestaan, dringt zich de vraag op: worden d...

      ANALYSE    Zeventien partijen streden om de Eindhovense gemeenteraad. Over asielopvang waren ze het verrassend eens: iedereen vindt iets ervan, niemand wil de rekening betalen, en de vluchteling zelf mag intussen braaf Nederlands leren. Er is weinig dat politici zo snel doet verstrakken als het woord 'asielopvang'. Zelfs in een stad die zichzelf graag 'slimste regio ter wereld' noemt, is de discussie over vluchtelingen eerder een kwestie van buikgevoel dan van innovatief bestuur. Toch lieten de Eindhovense partijen zich niet onbetuigd. Van GroenLinks/PvdA tot Forum voor Democratie: iedereen had er wat over te zeggen. En dat was — hoe verrassend — soms zelfs iets zinnigs. Laat één ding vooropstaan: asielbeleid is in Nederland geen gemeentelijke aangelegenheid. Den Haag bepaalt wie er komt, hoeveel er komen en wanneer ze weer moeten vertrekken. De gemeente Eindhoven mag vervolgens bepalen waar ze slapen, of ze een taalcursus krijgen en of ze vrijwilligerswer...

    Wat denken onze expats eigenlijk? Je zou toch zeggen: voor je besluit om je biezen te pakken en naar Nederland te verkassen, kijk je even hoe wij hier de boel runnen. We spreken hier Nederlands – ja, echt waar. We groeten elkaar zonder uitgebreide HR-training, we houden onze stoepen schoon zonder dat er een app voor nodig is, en we vinden het gezellig als er zoiets ontstaat als sociale cohesie. Dat woord kun je opzoeken, het staat niet in de handleiding van de internationale serviced apartment. Maar nee hoor: na aankomst – drie dagen later – beginnen ze te verkondigen hoe wij dingen anders zouden moeten doen. Want waarom doen wij Nederlanders het niet gewoon zoals in hun land? Tja, misschien omdat dit… ons land is? Maar goed, ik geef het toe: ik ben natuurlijk een klassieke Nederlandse azijnzeiker. Prima titel, die draag ik met trots. Heb je klachten? Bestel een ticket en geniet van de rechtstreekse vlucht naar waar je vandaan kwam. En als je opmerkingen hebt over on...

  Wie de tv aanzet, kan er nauwelijks omheen: elke zender schuift weer een nieuwe lichting “VIPS” naar voren — een woord dat blijkbaar alles betekent behalve Very Important Person . Nee, in Nederland staat VIP vooral voor: Vreselijk Inwisselbare Persoon . Want serieus, hoeveel programma’s moeten we nog uitzitten waarin dezelfde twintig koppen rondhobbelen?  Van De Verraders tot De Slimste Mens , van Pandora tot Maestro — elk format wordt tegenwoordig dichtgesmeerd met “BN’ers” die vooral bekend zijn omdat ze… tja… meedoen aan dit soort formats. Columniste Angela de Jong verzucht dat ze wéér Toine van Peperstraten voorbij zag komen. Terecht. Sommige gezichten zijn inmiddels huisdieren geworden: ze lopen overal rond, niemand weet waarom, maar je raakt ze niet meer kwijt. Zenders verwijzen naar “de kijker” als rechtvaardiging. Bij RTL legt creative director Ralph de Beurs doodleuk uit dat bekende gezichten nodig zijn om “op te vallen”. Bij AvroTros meldt Taco Zimmerman ...

    Nog even en dan mogen we weer naar de stembus. Niet voor Den Haag , die zijn pas net begonnen en lijken nu al wat onenigheid te hebben. Dat belooft nog wat voor de komende maanden. Maar goed, dat is een probleem voor later. Eerst zijn onze eigen gemeenteraadsverkiezingen aan de beurt. En eerlijk is eerlijk: lokale politiek is misschien minder spectaculair dan de landelijke arena, maar het gaat wel degelijk ergens over. Zeker hier in een regio die zich graag Brainport noemt. Daar komen dossiers voorbij waar niet alleen een stevige kop koffie voor nodig is, maar ook behoorlijk wat kennis, gezond verstand en vooral doorzettingsvermogen. Dat brengt mij bij een vraag die ik mezelf wel eens stel: hebben onze raadsleden daar eigenlijk wel voldoende tijd voor? Het raadslidmaatschap is tenslotte voor de meesten geen fulltime baan. Overdag werken ze gewoon bij hun baas en ’s avonds wachten stapels dossiers, rapporten en beleidsnota’s. Je maakt mij niet wijs dat iedereen die ook ...

    De berichtgeving in het Eindhovens Dagblad van vandaag laat weer feilloos zien hoe de verhoudingen in deze regio liggen: ASML bepaalt het tempo en de gemeente mag applaudisseren. “Gemeente trapt niet op de rem na ontslagen”, schrijft het ED. Nee, natuurlijk niet. Wanneer heeft Eindhoven überhaupt voor het laatst op de rem getrapt als het om ASML ging? Het stadsbestuur lijkt inmiddels meer een externe communicatiedienst van het bedrijf dan een orgaan dat zelf nog iets te beslissen heeft. Het is bijna aandoenlijk hoe vanzelfsprekend het college zich laat “informeren” door de HR-afdeling van ASML. Niet andersom. Alsof het normaal is dat een multinational bepaalt wanneer de gemeente zich zorgen moet maken, en wanneer vooral níet. De 1700 ontslagen? “Geen reden tot zorg.” De halfgeleiderindustrie groeit immers. Het mantra van B&W is simpel: als ASML zegt dat het goed komt, dan komt het goed. Punt. En wat mij betreft is dat precies het probleem. Ik schreef het eerder al:...

  Je hebt ontmoetingen waarvan je denkt: dit maak ik dus maar één keer mee in mijn leven . Bijvoorbeeld wanneer je in de voormalige sterrenwacht in Hoeven zit een plek waar ooit mensen serieus naar het heelal keken en tegenover Johan Vlemmix zit, een man die qua kosmische impact zélf al genoeg buitenaards materiaal meebrengt om een hele telescoop waardeloos te maken. Je kent hem wel. Heel Nederland kent hem wel. De man die altijd lacht alsof hij net tegen iemand heeft gezegd: “Kijk eens wat ik nú weer bedacht heb!” Die eeuwige giechel die je doet twijfelen of hij zenuwachtig is, of gewoon plezier heeft in het feit dat hij alweer gratis publiciteit krijgt. En geloof me: hij hoeft er niet eens moeite voor te doen. Johan ademt publiciteit. Als je naast hem staat, gaan je eigen poriën vanzelf open voor mediabelangstelling. Soms heb je van die dagen waarop je denkt dat je leven een beetje begint te stabiliseren. Alles loopt rustig, een tikkeltje saai misschien, maar overzichtelijk. E...

    Heb je al gekeken in je digitale brievenbus van MijnOverheid? Nee? Goed zo. Ja? Sterkte. Want geloof me: je hebt zelden zo’n harde overgang van carnaval naar realiteit meegemaakt. Je komt net uit een paar dagen Brabantse gezelligheid, je hebt nog confetti in je jaszak en een overstuur lever die smeekt om rust… en dan BAM: daar ligt-ie. De WOZ-aanslag. Het jaarlijkse moment waarop je humeur met 30% stijgt in chagrijn en je vertrouwen in de overheid met dezelfde snelheid daalt. Genderbeemd Eindhoven: een wijk waar de WOZ harder stijgt dan de temperatuur tijdens carnaval Ik woon in de Genderbeemd , een gezellige wijk waar de huizen ooit gewoon normaal geprijsd waren. Tot de expats kwamen. En geloof me: ik heb niets tegen expats — maar ze zijn op de woningmarkt net Formula 1-wagens tussen bakfietsen. Ze knallen overal overheen. Met 65% expats in de wijk ontstaat een soort bied-oorlog waar geen gewone sterveling tegenop kan. Een huis staat te koop, iemand biedt honderddui...

  Kijk ze staan hoor, de Bende van Jette. Stralend, fris, ambitieus… alsof ze zó uit een reclame voor biologische havermelk komen lopen. Het nieuwe kabinet dat ons land “beter” gaat maken. Nou, als dít beter is, mogen ze het slechter houden. Het CPB rekende het door en wat blijkt? Iedereen gaat erop achteruit. Althans: iedereen die werkt, belasting betaalt en zich netjes aan de regels houdt. Want de rest — asielzoekers met een status — krijgen natuurlijk wél een huis, toeslagen zoals huurtoeslag, zorgtoeslag, begeleiding, budgetten en kinderbijslag voor 8 kinderen waar je een kinderdagverblijf mee kunt starten. Kortom die tikken netto meer af dan een gemiddelde Nederlander verdiend. Tja wij tonen compassie   En onze eigen kinderen? Niks. Noppes. Laat ze maar wachten. Zij komen altijd als laatste . De minima en middeninkomens mogen intussen de broekriem zo strak aantrekken dat je er net geen amputatie van krijgt. Eigen risico naar 460 euro en daarna naar 520. De zorgpremie ...

Er zijn van die dagen waarop alles vanzelf lijkt te gaan. Nou… dit was er dus níét zo één. Bij de artiesteningang van Omroep Brabant keek de beveiliging me aan alsof ik probeerde binnen te komen met een vals paspoort en een frikandel speciaal in mijn binnenzak. Uiteindelijk mocht ik toch naar binnen, niet als VIP (dat ben ik niet), maar als verslaggever van het mooiste, mafste en meest bruisende carnavalsfeest van het jaar. Al voelde die artiesteningang een beetje alsof ik per ongeluk auditie deed voor de foute editie van The Voice. Maar binnen bij Roeptoetgat verdween dat gevoel meteen. De dames van het team stonden daar te stralen alsof ze zelfs belastinginspecteurs aan het lachen konden krijgen. Achter hen liep een bonte stoet artiesten rond die later de Bavariahal zouden afbreken alsof het een sport was. Van Lamme Frans tot Vieze Jack, van Alpenzusjes tot Frans Bauer — het voelde als een snoepwinkel waarin je nooit hoeft te kiezen.     De officiële opening van 3 Uurkes Vur...

  Nog een paar honderd lezers. Een paar honderd. Dat is dus statistisch gezien één goede verkoudheidsgolf of één geslaagde roddel verwijderd van de magische grens van één miljoen lezers. Eén miljoen. Wauw. Ik probeer hier bescheiden te blijven, maar het is lastig als je bijna officieel Wereldberoemd In Nederland bent. Elke keer als ik mijn statistieken open, voel ik me een beetje een beursanalist, maar dan zonder geld en met meer zelfspot. “Oei, vandaag maar 243 views… de markt corrigeert.” En dan de volgende dag: 612. BOEM. Groei. Visionair. Trendsetter. Internationaal fenomeen in wording. Nog even en ze bestuderen mijn blog op universiteiten. Of op z’n minst in de kantine. Maar zonder gekheid: ik ben echt trots. Want achter die cijfers zitten echte mensen. Mensen die vrijwillig doorklikken. Die mijn stukjes lezen. Die denken: “Ja hoor, nog meer woorden.” En toch blijven. Dat is misschien nog wel indrukwekkender dan die bijna-miljoen. En dan… carnaval. Drie dagen ondergedompeld...

    Ach, kijk nou eens: weer een politicus die “per ongeluk” haar cv heeft opgepoetst. Want ja hoor, wie heeft er nou nooit onbedoeld wat extra opleidingen op LinkedIn gezet? Je klikt wat, je tikt wat, en floep—je hebt zomaar een diploma erbij. Oepsie. Kan gebeuren. Amehoela. En dat moet ons land besturen. Beoogd staatssecretaris Nathalie van Berkel van D66 vond het blijkbaar een uitstekend idee om zichzelf net dat beetje interessanter te maken. Want wat maakt het uit dat ze die studies nooit heeft afgemaakt? Het staat toch lekker ambitieus? Totdat iemand het checkt. Dan wordt het ineens “een foutje”. Drie keer zelfs, want ze bleef haar verhaal aanpassen terwijl de journalisten toekeken. Heel geloofwaardig allemaal. Hoogleraar Wim Voermans was totaal niet verbaasd. Tuurlijk niet, want dit komt “weleens voor”. Ja logisch, want in Nederland screenen we bewindspersonen inmiddels zo grondig als een verjaardagskaart: strafblad? Nee? Prima. AIVD? Geen dossier? Geweldig, pak ...

  Het is zover: ook jullie altijd vrolijke, altijd nuchtere, altijd piekfijn functionerende blogger mag weer onder het mes. Waarom? Omdat mijn rechterschouder — ooit een toonbeeld van kracht en soepelheid — nu officieel tot de categorie “oud ijzer” behoort. En nee, dat is niet omdat ik er zo hard mee heb gewerkt. Het is gewoon ouderdom. Of zoals ze het in het Máxima Medisch Centrum in hun mooiste Latijn noemen: supercalifragilisticexpialidose-slijtage van het acromioclaviculaire gewricht . Of zoiets.  Ik noem het gewoon: het spul is versleten . Eerst twee spuiten bij de huisarts, daarna twee maanden geleden een echogeleide injectie. Dat was geen klein prikje maar een soort medicijnkanon waar je normaal een flinke stier mee onderuit haalt. Het werkte, jawel, maar na zes weken was ik weer terug bij af en stond mijn schouder weer vrolijk in brand. Vandaar nu dus: opereren. Wat ze gaan doen? Heel simpel: ze zagen twee centimeter van mijn sleutelbeen af en schrapen wat artrose ...