Nog even en dan mogen we weer naar de stembus. Niet voor Den Haag , die zijn pas net begonnen en lijken nu al wat onenigheid te hebben. Dat belooft nog wat voor de komende maanden. Maar goed, dat is een probleem voor later. Eerst zijn onze eigen gemeenteraadsverkiezingen aan de beurt. En eerlijk is eerlijk: lokale politiek is misschien minder spectaculair dan de landelijke arena, maar het gaat wel degelijk ergens over. Zeker hier in een regio die zich graag Brainport noemt. Daar komen dossiers voorbij waar niet alleen een stevige kop koffie voor nodig is, maar ook behoorlijk wat kennis, gezond verstand en vooral doorzettingsvermogen. Dat brengt mij bij een vraag die ik mezelf wel eens stel: hebben onze raadsleden daar eigenlijk wel voldoende tijd voor? Het raadslidmaatschap is tenslotte voor de meesten geen fulltime baan. Overdag werken ze gewoon bij hun baas en ’s avonds wachten stapels dossiers, rapporten en beleidsnota’s. Je maakt mij niet wijs dat iedereen die ook ...

    De berichtgeving in het Eindhovens Dagblad van vandaag laat weer feilloos zien hoe de verhoudingen in deze regio liggen: ASML bepaalt het tempo en de gemeente mag applaudisseren. “Gemeente trapt niet op de rem na ontslagen”, schrijft het ED. Nee, natuurlijk niet. Wanneer heeft Eindhoven überhaupt voor het laatst op de rem getrapt als het om ASML ging? Het stadsbestuur lijkt inmiddels meer een externe communicatiedienst van het bedrijf dan een orgaan dat zelf nog iets te beslissen heeft. Het is bijna aandoenlijk hoe vanzelfsprekend het college zich laat “informeren” door de HR-afdeling van ASML. Niet andersom. Alsof het normaal is dat een multinational bepaalt wanneer de gemeente zich zorgen moet maken, en wanneer vooral níet. De 1700 ontslagen? “Geen reden tot zorg.” De halfgeleiderindustrie groeit immers. Het mantra van B&W is simpel: als ASML zegt dat het goed komt, dan komt het goed. Punt. En wat mij betreft is dat precies het probleem. Ik schreef het eerder al:...

  Je hebt ontmoetingen waarvan je denkt: dit maak ik dus maar één keer mee in mijn leven . Bijvoorbeeld wanneer je in de voormalige sterrenwacht in Hoeven zit een plek waar ooit mensen serieus naar het heelal keken en tegenover Johan Vlemmix zit, een man die qua kosmische impact zélf al genoeg buitenaards materiaal meebrengt om een hele telescoop waardeloos te maken. Je kent hem wel. Heel Nederland kent hem wel. De man die altijd lacht alsof hij net tegen iemand heeft gezegd: “Kijk eens wat ik nú weer bedacht heb!” Die eeuwige giechel die je doet twijfelen of hij zenuwachtig is, of gewoon plezier heeft in het feit dat hij alweer gratis publiciteit krijgt. En geloof me: hij hoeft er niet eens moeite voor te doen. Johan ademt publiciteit. Als je naast hem staat, gaan je eigen poriën vanzelf open voor mediabelangstelling. Soms heb je van die dagen waarop je denkt dat je leven een beetje begint te stabiliseren. Alles loopt rustig, een tikkeltje saai misschien, maar overzichtelijk. E...

    Heb je al gekeken in je digitale brievenbus van MijnOverheid? Nee? Goed zo. Ja? Sterkte. Want geloof me: je hebt zelden zo’n harde overgang van carnaval naar realiteit meegemaakt. Je komt net uit een paar dagen Brabantse gezelligheid, je hebt nog confetti in je jaszak en een overstuur lever die smeekt om rust… en dan BAM: daar ligt-ie. De WOZ-aanslag. Het jaarlijkse moment waarop je humeur met 30% stijgt in chagrijn en je vertrouwen in de overheid met dezelfde snelheid daalt. Genderbeemd Eindhoven: een wijk waar de WOZ harder stijgt dan de temperatuur tijdens carnaval Ik woon in de Genderbeemd , een gezellige wijk waar de huizen ooit gewoon normaal geprijsd waren. Tot de expats kwamen. En geloof me: ik heb niets tegen expats — maar ze zijn op de woningmarkt net Formula 1-wagens tussen bakfietsen. Ze knallen overal overheen. Met 65% expats in de wijk ontstaat een soort bied-oorlog waar geen gewone sterveling tegenop kan. Een huis staat te koop, iemand biedt honderddui...

  Kijk ze staan hoor, de Bende van Jette. Stralend, fris, ambitieus… alsof ze zó uit een reclame voor biologische havermelk komen lopen. Het nieuwe kabinet dat ons land “beter” gaat maken. Nou, als dít beter is, mogen ze het slechter houden. Het CPB rekende het door en wat blijkt? Iedereen gaat erop achteruit. Althans: iedereen die werkt, belasting betaalt en zich netjes aan de regels houdt. Want de rest — asielzoekers met een status — krijgen natuurlijk wél een huis, toeslagen zoals huurtoeslag, zorgtoeslag, begeleiding, budgetten en kinderbijslag voor 8 kinderen waar je een kinderdagverblijf mee kunt starten. Kortom die tikken netto meer af dan een gemiddelde Nederlander verdiend. Tja wij tonen compassie   En onze eigen kinderen? Niks. Noppes. Laat ze maar wachten. Zij komen altijd als laatste . De minima en middeninkomens mogen intussen de broekriem zo strak aantrekken dat je er net geen amputatie van krijgt. Eigen risico naar 460 euro en daarna naar 520. De zorgpremie ...

Er zijn van die dagen waarop alles vanzelf lijkt te gaan. Nou… dit was er dus níét zo één. Bij de artiesteningang van Omroep Brabant keek de beveiliging me aan alsof ik probeerde binnen te komen met een vals paspoort en een frikandel speciaal in mijn binnenzak. Uiteindelijk mocht ik toch naar binnen, niet als VIP (dat ben ik niet), maar als verslaggever van het mooiste, mafste en meest bruisende carnavalsfeest van het jaar. Al voelde die artiesteningang een beetje alsof ik per ongeluk auditie deed voor de foute editie van The Voice. Maar binnen bij Roeptoetgat verdween dat gevoel meteen. De dames van het team stonden daar te stralen alsof ze zelfs belastinginspecteurs aan het lachen konden krijgen. Achter hen liep een bonte stoet artiesten rond die later de Bavariahal zouden afbreken alsof het een sport was. Van Lamme Frans tot Vieze Jack, van Alpenzusjes tot Frans Bauer — het voelde als een snoepwinkel waarin je nooit hoeft te kiezen.     De officiële opening van 3 Uurkes Vur...

  Nog een paar honderd lezers. Een paar honderd. Dat is dus statistisch gezien één goede verkoudheidsgolf of één geslaagde roddel verwijderd van de magische grens van één miljoen lezers. Eén miljoen. Wauw. Ik probeer hier bescheiden te blijven, maar het is lastig als je bijna officieel Wereldberoemd In Nederland bent. Elke keer als ik mijn statistieken open, voel ik me een beetje een beursanalist, maar dan zonder geld en met meer zelfspot. “Oei, vandaag maar 243 views… de markt corrigeert.” En dan de volgende dag: 612. BOEM. Groei. Visionair. Trendsetter. Internationaal fenomeen in wording. Nog even en ze bestuderen mijn blog op universiteiten. Of op z’n minst in de kantine. Maar zonder gekheid: ik ben echt trots. Want achter die cijfers zitten echte mensen. Mensen die vrijwillig doorklikken. Die mijn stukjes lezen. Die denken: “Ja hoor, nog meer woorden.” En toch blijven. Dat is misschien nog wel indrukwekkender dan die bijna-miljoen. En dan… carnaval. Drie dagen ondergedompeld...

    Ach, kijk nou eens: weer een politicus die “per ongeluk” haar cv heeft opgepoetst. Want ja hoor, wie heeft er nou nooit onbedoeld wat extra opleidingen op LinkedIn gezet? Je klikt wat, je tikt wat, en floep—je hebt zomaar een diploma erbij. Oepsie. Kan gebeuren. Amehoela. En dat moet ons land besturen. Beoogd staatssecretaris Nathalie van Berkel van D66 vond het blijkbaar een uitstekend idee om zichzelf net dat beetje interessanter te maken. Want wat maakt het uit dat ze die studies nooit heeft afgemaakt? Het staat toch lekker ambitieus? Totdat iemand het checkt. Dan wordt het ineens “een foutje”. Drie keer zelfs, want ze bleef haar verhaal aanpassen terwijl de journalisten toekeken. Heel geloofwaardig allemaal. Hoogleraar Wim Voermans was totaal niet verbaasd. Tuurlijk niet, want dit komt “weleens voor”. Ja logisch, want in Nederland screenen we bewindspersonen inmiddels zo grondig als een verjaardagskaart: strafblad? Nee? Prima. AIVD? Geen dossier? Geweldig, pak ...

  Het is zover: ook jullie altijd vrolijke, altijd nuchtere, altijd piekfijn functionerende blogger mag weer onder het mes. Waarom? Omdat mijn rechterschouder — ooit een toonbeeld van kracht en soepelheid — nu officieel tot de categorie “oud ijzer” behoort. En nee, dat is niet omdat ik er zo hard mee heb gewerkt. Het is gewoon ouderdom. Of zoals ze het in het Máxima Medisch Centrum in hun mooiste Latijn noemen: supercalifragilisticexpialidose-slijtage van het acromioclaviculaire gewricht . Of zoiets.  Ik noem het gewoon: het spul is versleten . Eerst twee spuiten bij de huisarts, daarna twee maanden geleden een echogeleide injectie. Dat was geen klein prikje maar een soort medicijnkanon waar je normaal een flinke stier mee onderuit haalt. Het werkte, jawel, maar na zes weken was ik weer terug bij af en stond mijn schouder weer vrolijk in brand. Vandaar nu dus: opereren. Wat ze gaan doen? Heel simpel: ze zagen twee centimeter van mijn sleutelbeen af en schrapen wat artrose ...

  Ik begon serieus te denken dat ik ergens in een parallel universum leefde waar gezond verstand optioneel was. Maar kijk: een verslaggever die óók doorheeft wat hier speelt. Het werd tijd, want ik voelde me onderhand de dorpsgek die op z’n blog al tijden roept dat Rupsje Nooit Genoeg—ook wel bekend als ASML niet alleen honger heeft, maar vooral naar alles wat beweegt, ademt of enigszins in de weg staat. En laat ik het maar helder zeggen: ik sta volledig achter de argumenten van Marie de Bijl , de alertste journalist/columnist van het Eindhovens Dagblad. Eindelijk iemand die niet in katzwijm valt bij het woord ‘Brainport’ en gewoon durft te benoemen dat de macht van één bedrijf langzaam uit de voegen knalt. ASML wil in onze regio namelijk een beetje voor Trump spelen: groot, groter, grootheidswaanzin. Alles met TE ervoor is niet goed, behalve tevreden, zei Frits Philips ooit. Je zou bijna denken dat ze bij ASML die uitspraak op een muur hebben hangen—alleen dan als inspiratie om ...

      Je moet het ze nageven: het nieuwe minderheidskabinet heeft lef. Geen doordacht lef, maar dat soort impulsieve durf dat je normaal alleen ziet bij iemand die denkt: “Wat nou risico’s? Gas erop!” En zo rijden we direct het eerste politieke ravijn in: de verhoging van de AOW leeftijd. Je zou toch denken dat dit dossier na het ‘zwaarbevochten’ pensioenakkoord wel even in de kluis zou blijven liggen. Maar nee hoor het kabinet kon het niet laten om de AOW-leeftijd weer te koppelen aan de levensverwachting. Een beslissing die voelt alsof iemand stiekem aan je thermostaat heeft zitten draaien en daarna zegt: “Hè? Zou best kunnen .”     D66, CDA en VVD hebben meteen steun van de oppositie nodig want het is een minderheidskabinet. Jesse Klaver klinkt als een man die ontdekt dat zijn fiets voor de vijfde keer in één week is bekrast: “We hadden verdorie een afspraak!” Hij nodigt Jetten nog vriendelijk uit om toe te geven dat dit een valse start is. Maar Jetten blijft...

  De gemeenteraadsverkiezingen komen eraan. En laat ik het maar meteen zeggen: ga stemmen . Echt, doe het. Want achteraf klagen dat jouw stad niet doet wat jíj graag had gewild, terwijl je zelf op 18 maart lekker thuis bleef, dat is zo’n beetje de nationale sport geworden. Maar zo werkt het niet. Wil je invloed? Dan moet je dat rode potlood vastpakken en gebruiken. Nee, gemeenteraden kunnen niet alles. Ze bouwen geen vliegvelden, verplaatsen geen zeeën en trekken geen snelwegen recht al zou ik het sommige partijen zo zien voorstellen.  Maar ze kunnen wel veel. Heel veel zelfs. Van wonen tot zorg, van veiligheid tot cultuur, van leefbaarheid tot het alledaagse gevoel dat je stad klopt. Dat is geen ver-van-je-bed-politiek, dat is juist het tegenovergestelde. Dit is waar je dagelijks langsloopt, overheen fietst, tegenaan moppert of juist blij van wordt. Een groot deel van de stemmen ligt bij de babyboomer de grijze duiven , waar ik zelf ook bij hoor. En ja, ik ben een azijnpiss...

  Kijk… dít noem ik nou eens lekker wakker worden op een zondagochtend. Geen verplichtingen, niks wat in m’n agenda staat te loeren, alleen ik, m’n ontbijt en wat multivitamines waarvan ik altijd maar hoop dat ze iets doen. De rust voor de storm, zeg maar. Want komende week… ja, dan mag ik er weer aan geloven.   Vrijdag staat Gemintefist op het programma, alsof Lampegat me persoonlijk heeft uitgenodigd om de boel mee op gang te trekken. En zaterdag? Dan mag ik weer naar het federatiebal in het Parktheater, samen met mijn dochter. Vorig jaar was ik er ook. Het was mooi hoor, dat zeg ik eerlijk, maar de glans… tja, precies, die is er toch een beetje af. Misschien ligt het aan mij, misschien aan die gigantische zaal waar iedereen hutje-mutje staat en waar de coverbands zo hard op je nekwervels inbeuken dat je hoort trillen op plekken waarvan je dacht dat ze al jaren met pensioen waren.    Maar goed, je moet íets. Dus eerst maar eens het Eindhovens Dagblad openslaan. Gis...

    Je zou denken dat een land dat wereldberoemd is om waterwerken, logistiek en gezond verstand inmiddels ook wel een simpele beslissing kan nemen: helm op de fatbike, klaar. Maar nee, onze nieuwe coalitie — geleid door Nederlands eigen Pietje Bell — weet weer prachtig hoe je vooral níet beslist. De zorgkosten blijven stijgen, het eigen risico gaat omhoog, maar Den Haag zit te hannesen met regels die alleen op PowerPoints logisch klinken. Ondertussen scheurt half Nederland op zo’n elektrische donut op wielen zonder helm door de stad heen, bellend, app-end en de verkeersregels negerend alsof het suggesties zijn. Handhaving? Makkie. Zet twee handhavers neer en binnen twee werkdagen is de begroting sluitend. Maar volgens de politiek is dat te ingewikkeld. Tuurlijk. Dan komt het meesterplan van D66, VVD en CDA: een aparte voertuigcategorie voor fatbikes. Regels die in de rechtszaal net zo snel omvallen als een toerist op een OV-fiets. Fabrikanten maken gewoon een zadel klein...

  Ik merk het overal: het Nederlandse lied is niet meer weg te denken. Kijk maar naar Spotify, kijk maar naar de radio — steeds meer Nederlandstalige nummers knallen door de speakers. En eerlijk gezegd: ik snap het wel. In een tijd waarin alles snel moet, iedereen wat vindt en je hoofd nooit echt stil is, is het soms gewoon heerlijk om even níét na te denken. Gewoon een liedje opzetten, meezingen, lachen, en je hersens op standje polonaise zetten. Artiesten als de Alpenzusjes, Snollebollekes en al die andere feestmakers doen het zo goed omdat ze iets raken wat we blijkbaar allemaal nodig hebben: gezelligheid zonder gedoe. Geen ingewikkelde teksten, geen diepzinnige analyses. Gewoon herkenning. Woorden die je kent. Refreinen die blijven plakken. Muziek waarbij je moeder, je buurman en je collega allemaal tegelijk kunnen meezingen — of ze nu toon kunnen houden of niet. Ik zie ook dat steeds meer radiostations volledig voor Nederlandstalig gaan. Alsof ze zeggen: kom op mensen, eve...