De gemeente Amsterdam en Houten hebben weer iets gevonden om hun dag mee te vullen: een proef waarbij je op het fietspad nog maar 20 km/u mag . Een briljant idee – althans, als je beleid maakt in een parallel universum waar handhaving vanzelf gebeurt, boa’s moedige helden zijn en fietsers zich gedragen als gehoorzame modelburgers uit een overheidscampagnefilmpje. Want hoe gaat men dit eigenlijk handhaven? Een retorische vraag, natuurlijk, want het antwoord is even leeg als het gereserveerde parkeerterrein voor politievoertuigen: er is te weinig blauw . En de boa’s ? Die zijn er óók te weinig, en de paar die nog rondlopen worden allang geacht om alles te handhaven van foutparkeren tot loslopende honden en van lachgaspatronen tot illegale barbecuefeestjes. En nu moeten ze dus óók nog met een lasergun achter een peloton elektrische fietsen aan. Het is bijna aandoenlijk. De realiteit is eenvoudiger: dit is beleid dat uitsluitend werkt op papier – precies daar waar het is ...

      Het is inmiddels ruim zes jaar geleden dat corona de wereld in een soort collectieve paniekstand zette. Van lege snelwegen tot mensen die vochten om wc-rollen alsof het diamanten waren het was een rare tijd. En ik mag het weer afkloppen: ik kwam er toen opvallend goed vanaf. Een paar keer naar een testlocatie geweest, stok tot in je hersenpan, maar steeds: negatief. Prima. Doorlopen.   Dus wij gewoon op pad: vakantie naar Los Angeles, op bezoek bij onze zoon en zijn vrouw. En eerlijk is eerlijk: in de VS viel het allemaal nog best mee. Ja, er waren mondkapjes, ja, er waren regels, maar we konden het land prima doorkruisen. Mooie rit langs de kust, van Santa Monica naar San Francisco, zon, zee, foto’s, the American Dream het liep allemaal als een trein.   Tot de terugreis. Halverwege de terugreis met de auto begon het al te rommelen: klam, warm, rillerig. Je hoeft geen viroloog te zijn om te snappen dat dit geen goed nieuws was. Terug in het hotel, meteen ...

    In Eindhoven hoef je je gelukkig nooit zorgen te maken over saai bestuur. Nee, ons stadsbestuur blijft verrassen. Waar andere gemeenten zich bezighouden met degelijke begrotingen en voorspelbare projecten, kiest Eindhoven steevast voor spanning, sensatie en financiële cliffhangers. Iedere raadsvergadering voelt inmiddels als een nieuwe aflevering van Heel Holland Zoekt de Verdwenen Miljoenen. Neem nu de inmiddels legendarische fietsenkelder onder het Stationsplein. Een project dat al jaren door de gangen van het stadhuis dwaalt als een onafgemaakte IKEA-handleiding zonder schroefjes. Ooit begon dit huzarenstukje met een bedrag van 18 miljoen euro. Een bedrag waarvan men toen waarschijnlijk dacht: “Dat klinkt stevig, daar kunnen we vast een gat voor graven.” Maar zoals altijd bleek de werkelijkheid weer hinderlijk aanwezig. In 2020 werd het ineens 30 miljoen euro. Gewoon hop, twaalf miljoen erbij. Alsof iemand bij de gemeente per ongeluk een extra nul had inge...

    Maandagavond was ik te gast bij de fractievergadering van 50PLUS Eindhoven in het Eindhovense stadhuis. Voor mij voelde het een beetje als thuiskomen. Jaren geleden zat ik zelf als commissielid in de gemeenteraad, voor verschillende partijen, en ik was nieuwsgierig hoe zo’n fractieavond anno nu verloopt. De politieke wereld verandert tenslotte snel, maar sommige dingen blijven heerlijk vertrouwd: de gedrevenheid, de discussie, de betrokkenheid. Wat me direct trof bij binnenkomst, was de frisse energie binnen deze fractie van jongere ouderen . Geen stoffige club, geen grijze indutters — integendeel: mensen met een flinke rugzak aan levenservaring die precies weten waar ze het over hebben. Ze kijken niet alleen naar de belangen van ouderen; ze beseffen dat elke generatie met elkaar verbonden is. “De jongeren van nu zijn de ouderen van straks,” merkte iemand nuchter op, en dat vat hun brede blik mooi samen. Het hoofdonderwerp van de avond was de Campina Toren , een nieuw app...

    Eindhoven. Brainport van de wereld. Stad van innovatie, design en technologie. Thuis van ASML, Philips en de slimste mensen ter wereld. En ook maar dat vertellen ze je liever niet op de toeristische folders thuis van een gemeentelijk apparaat dat met indrukwekkende consistentie erin slaagt om meer geld uit te geven dan er binnenkomt. Maar goed. Wie rekent er nou op ambtenaren?  Het valt een beetje tegen"  de financiële stand van zaken Laten we beginnen met het grote plaatje. De gemeente Eindhoven kampt met een begrotingstekort van ruim 20,5 miljoen euro.Dat klinkt als veel, en dat is het ook. Maar het mooiste detail is misschien wel dit: eerder dat jaar dacht men nog dat het tekort zo'n 7,2 miljoen lager zou uitkomen. Ergens tussen de lente en de herfst verdampte er dus zomaar even 7 miljoen aan goede bedoelingen. Het tekort loopt op door hogere kosten voor zorg, uitkeringen en eigen personeel "dan was voorzien." Dat laatste zinnetje verdient een eervolle vermeld...

      Cappuccino in Eindhoven: drie jaar later, nog steeds lauw   Een terugkeer naar de Eindhovense horeca leert dat er weinig is veranderd op één heerlijke uitzondering na.   Het was 2023 toen ik mijn toenmalige artikel schreef: de cappuccino in de Eindhovense horeca was bedroevend slecht. Lauw. Waterig. Meer melk dan koffie — en dan ook nog eens iets wat nauwelijks de naam melk verdient. Drie jaar zijn verstreken. Je zou hopen op vooruitgang. Op bewustzijn. Op medewerkers in de horeca die hun vak serieus nemen.   Ik hoopte het. Ik was naïef. Want het is nog steeds slecht gesteld in onze Lichtstad.   "Als ik een schatting mag maken: 98% melk — of iets wat daar op lijkt — en 2% koffie. En daar betaal je dan tussen de €4,25 en €5,- voor."   Want de automaten draaien nog steeds. Eenmalig afgesteld, en waarschijnlijk nooit meer gecontroleerd op smaak.   Op de terrasjes van De Wildeman,De Vooruitgang, overige horeca op de Eindho...

    Mijn vaste lezers weten het wel — ik zoek graag de randjes op. Verhalen waarvan je denkt: hoe is het in godsnaam mogelijk? Maar eerlijk is eerlijk, soms ligt er ook gewoon iets op de plank. Een verhaal dat al een tijdje wacht, dat ik steeds opzijleg omdat er weer iets groters, gekkers of urgenter tussendoor komt. Dit is zo'n verhaal. Al lang klaar, maar nu eindelijk afgemaakt — omdat er wat te vieren valt. Beetje zoals ik eerder schreef over Montimar of Coffeelovers : bedrijven met een duidelijke filosofie, een sterk verhaal, gedreven mensen achter het stuur. Van die verhalen waarvan ik op een gegeven moment simpelweg denk: dit ga ik delen. Want dit verdient het. Een warm bad, letterlijk en figuurlijk Mijn kennismaking met de familie Dolman begon bij Thermen Bussloo. Ik stapte er binnen als gast, zonder al te hoge verwachtingen, en verliet het als iemand die begreep dat wellness meer kan zijn dan een sauna en een handdoek. Die warmte, die echtheid — het zat in de medew...

      Een portret van de schrijver, fotograaf en blogger die de Lichtstad ontrafelt — én een persoonlijk verhaal van iemand die erbij was vanaf het eerste uur   Er zijn mensen die Parijs bezoeken. En dan is er Ferry van der Vliet — iemand die Parijs bewoont met zijn ogen, zijn camera en zijn pen, ook al woont hij gewoon in Nederland. Wie zijn blog leest, zijn boeken openslaat of zijn zwart-witfoto's bekijkt, begrijpt meteen dat hier geen gewone toerist aan het woord is. Dit is een man voor wie de stad geen geheimen meer heeft, en die dat kostbare weten wekelijks deelt met een trouw publiek van inmiddels meer dan een miljoen volgers Ik weet dat, omdat ik er bij was. Vanaf het allereerste begin. Van KLM-fotograaf tot Parijsambassadeur De oorsprong van zijn liefde voor Parijs ligt ver terug in de tijd. Ferry van der Vliet begon zijn loopbaan in de jaren zestig bij KLM, als fotograaf en cameraman. Hij volgde zijn passie voor fotografie aan de MTS voor Fotografie en...

    Deze formatie lijkt steeds minder op een zoektocht naar samenwerking en steeds meer op een toneelstuk waar de rollen al zijn verdeeld   Soms zegt een klein gebaar meer dan een stapel processtukken. Het potje spek en bonen dat 50PLUS meenam naar het gesprek met de formerende partijen was zo’n moment. Ludiek, ja — maar vooral pijnlijk raak. Want terwijl aan de hoofdtafel de echte lijnen worden uitgezet en aan de thematafels wordt gesproken over hoe “breed iedereen betrokken is”, groeit bij partijen buiten het onderhandelende clubje het gevoel dat ze er vooral bij mogen zitten voor de vorm. Meepraten mag. Meebeslissen niet.   En daar wringt het. De rol van de informateur zou in zo’n proces juist moeten zorgen voor vertrouwen. Voor zichtbare neutraliteit. Voor het gevoel dat alle partijen eerlijk worden meegenomen in de verkenning van een nieuwe coalitie. Dat is de kern van zo’n functie: boven de partijen staan en het proces zuiver bewaken. Maar dat vertrouwen staat ...

    Traditie moet je koesteren, nietwaar? En in Eindhoven houden we wel van tradities: filevorming, bouwplannen en natuurlijk het blind aannemen van ál het moois dat het college jullie voorzet. Het nieuwste hoofdstuk in deze eindeloze soap: het ondergrondse busstation. Oorspronkelijke kosten? Ach ja, details. Nieuw prijskaartje? Slechts 132 miljoen euro erbovenop. Een fooi, toch? Zeker voor een gemeente die al jarenlang laat zien dat begrotingen controleren ongeveer net zo serieus wordt genomen als de kleine lettertjes van een telefoonabonnement.   CDA-wethouder Stijn Steenbakkers stond begin dit jaar nog te glimmen alsof hij zojuist persoonlijk het wereldvrede-probleem had opgelost: “Het is financieel haalbaar!”, riep hij. Dat bleek dus vooral haalbaar in zijn verbeelding. Want nu concluderen ingehuurde consultants (de gemeente kan beter op zoek naar een financieel-economisch bedrijf die meer kennis van zaken heeft) dat men “te optimistisch” heeft gerekend. Dat is een ...