Kijk… dít noem ik nou eens lekker wakker worden op een zondagochtend. Geen verplichtingen, niks wat in m’n agenda staat te loeren, alleen ik, m’n ontbijt en wat multivitamines waarvan ik altijd maar hoop dat ze iets doen. De rust voor de storm, zeg maar. Want komende week… ja, dan mag ik er weer aan geloven.   Vrijdag staat Gemintefist op het programma, alsof Lampegat me persoonlijk heeft uitgenodigd om de boel mee op gang te trekken. En zaterdag? Dan mag ik weer naar het federatiebal in het Parktheater, samen met mijn dochter. Vorig jaar was ik er ook. Het was mooi hoor, dat zeg ik eerlijk, maar de glans… tja, precies, die is er toch een beetje af. Misschien ligt het aan mij, misschien aan die gigantische zaal waar iedereen hutje-mutje staat en waar de coverbands zo hard op je nekwervels inbeuken dat je hoort trillen op plekken waarvan je dacht dat ze al jaren met pensioen waren.    Maar goed, je moet íets. Dus eerst maar eens het Eindhovens Dagblad openslaan. Gis...

    Je zou denken dat een land dat wereldberoemd is om waterwerken, logistiek en gezond verstand inmiddels ook wel een simpele beslissing kan nemen: helm op de fatbike, klaar. Maar nee, onze nieuwe coalitie — geleid door Nederlands eigen Pietje Bell — weet weer prachtig hoe je vooral níet beslist. De zorgkosten blijven stijgen, het eigen risico gaat omhoog, maar Den Haag zit te hannesen met regels die alleen op PowerPoints logisch klinken. Ondertussen scheurt half Nederland op zo’n elektrische donut op wielen zonder helm door de stad heen, bellend, app-end en de verkeersregels negerend alsof het suggesties zijn. Handhaving? Makkie. Zet twee handhavers neer en binnen twee werkdagen is de begroting sluitend. Maar volgens de politiek is dat te ingewikkeld. Tuurlijk. Dan komt het meesterplan van D66, VVD en CDA: een aparte voertuigcategorie voor fatbikes. Regels die in de rechtszaal net zo snel omvallen als een toerist op een OV-fiets. Fabrikanten maken gewoon een zadel klein...

  Ik merk het overal: het Nederlandse lied is niet meer weg te denken. Kijk maar naar Spotify, kijk maar naar de radio — steeds meer Nederlandstalige nummers knallen door de speakers. En eerlijk gezegd: ik snap het wel. In een tijd waarin alles snel moet, iedereen wat vindt en je hoofd nooit echt stil is, is het soms gewoon heerlijk om even níét na te denken. Gewoon een liedje opzetten, meezingen, lachen, en je hersens op standje polonaise zetten. Artiesten als de Alpenzusjes, Snollebollekes en al die andere feestmakers doen het zo goed omdat ze iets raken wat we blijkbaar allemaal nodig hebben: gezelligheid zonder gedoe. Geen ingewikkelde teksten, geen diepzinnige analyses. Gewoon herkenning. Woorden die je kent. Refreinen die blijven plakken. Muziek waarbij je moeder, je buurman en je collega allemaal tegelijk kunnen meezingen — of ze nu toon kunnen houden of niet. Ik zie ook dat steeds meer radiostations volledig voor Nederlandstalig gaan. Alsof ze zeggen: kom op mensen, eve...

Welkom in de wondere wereld van Den Haag, de plek waar een besluit nemen ongeveer even lang duurt als het opladen van een Chinese namaak-accu. Terwijl de rest van Nederland zich afvraagt hoe we de wegen veilig houden, zitten onze volksvertegenwoordigers in een diepe, existentiële crisis: "Is een fatbike een fiets, of een emotie?" De Haagse Formule: Polderen tot het asfalt rood kleurt Het is bewonderenswaardig, echt waar. In Den Haag hebben ze een uniek talent ontwikkeld om weg te kijken van cijfers die schreeuwen om actie. In Eindhoven alleen al liggen er dit jaar meer dan 150 slachtoffers op de SEH dankzij deze opgevoerde elektrische tankjes, maar in de Tweede Kamer wachten ze liever op een dertiende onderzoeksrapport om te kijken of de zwaartekracht wel echt voor iedereen geldt. Waarom ingrijpen zo "moeilijk" is: Handhaving? "Oei, lastig. Onze agenten zijn al veel te druk met het schrijven van boetes voor fietslampjes die nét iets te blauw zijn. Voor 12-jar...

  Hé volgers — dit gaat over ons. Ja, wij, de trotse beroeps scrollers van Facebook, Instagram en TikTok. Wij die elke ochtend eerst even kijken wat de rest van de wereld heeft uitgespookt voordat we zelf iets presteren. En natuurlijk wéten we dat gratis niet bestaat. Als een app gratis is, bén jij het product. Maar nee hoor, wij klikken vrolijk op accepteren bij gebruiksvoorwaarden langer dan de complete werken van Shakespeare. Omdat we geen zin hebben om te lezen hoe onze ziel juridisch wordt verpakt. En toch doet Brussel alsof wij zielige, hulpeloze schaapjes zijn die dringend beschermd moeten worden tegen onze eigen keuzes. Daar komen ze weer: de Europese Commissie met rollende mappen, strenge brillen en het morele kompas van een schoolhoofd uit 1954. Ze onderzoeken of Meta en TikTok zich wel netjes aan de regels houden — de Digital Services Act en de GDPR , je weet wel, dat papierwerk dat je alleen leest als je chronisch lijdt aan verveling. Volgens Brussel geven die plat...

      Er zijn van die politici die het vak doen uit roeping. Je weet wel, mensen die ’s ochtends wakker worden met de gedachte: “Vandaag ga ik Nederland beter maken.” En dan heb je Esmah Lahlah. Nummer twee van GroenLinks-PvdA — wat volgens de partijtop blijkbaar hetzelfde is als “nummer twee van het koninkrijk”. Alleen jammer dat Esmah liever solliciteert dan debatteert. Ja, ze was de verrassing van de kandidatenlijst. Een soort politieke blind date die je per ongeluk te hoog in de Kamer hebt gezet. En terwijl de rest van de fractie dacht: “Hoe brengen we klimaat en bestaanszekerheid samen in één motie?” , was Esmah druk met haar LinkedIn-profiel bijwerken: “Open to work.” De burgemeestersstoel: eerst Delft, toen Tilburg — morgen misschien Diergaarde Blijdorp? Want waarom zou je één keer solliciteren als je er ook twee kunt doen? Delft, Tilburg... misschien volgt straks nog Schiermonnikoog, want daar waait het lekker fris door het ego. Dat die sollicitaties eigenlij...

  Ach, Esmah Lahlah. Nummer twee op de kieslijst van GroenLinks-PvdA. Boegbeeld van eerlijkheid, transparantie en maatschappelijke betrokkenheid. Tenminste, zolang er geen burgemeestersstoel in de buurt staat. Want wat blijkt? Terwijl ze campagne voert voor de Tweede Kamer, solliciteert ze stiekem naar het burgemeesterschap van Tilburg. Uit “liefde voor de stad,” zegt ze. Hoe aandoenlijk. Dat ze het even vergat te melden aan haar partij — ach, menselijk. Dat de sollicitatie precies tijdens de verkiezingscampagne liep — toevallig. En dat ze ondertussen vrolijk op alle verkiezingsposters prijkt — pure toewijding. De gemiddelde kiezer zou zeggen:  “Nou, dat is toch wel een tikje achterbaks.”  Maar nee, volgens de partijtop is ze juist een voorbeeld van integriteit. Timmermans noemde haar zelfs “een fantastische burgemeester.” Tuurlijk Frans, ze is ook vast een geweldige paus, mocht die vacature ooit vrijkomen. Wat werkelijk tragikomisch is, is de morele verontwaardiging over...

De kranten puilen uit, de actualiteitenprogramma’s draaien overuren, en de talkshows hebben geen ander onderwerp meer: verkiezingen, peilingen, debatten. De camera’s draaien, de kandidaten glimlachen gespannen, en ik zit op de bank met een zak chips en een groeiend gevoel van wanhoop. Want eerlijk? Ik kom er niet meer uit. Iedereen roept iets, maar niemand zegt wat. De ene partij wil regeren, maar niet met die ander. De ander wil wel, maar dan alleen als de eerste ophoudt met ademen. En de rest — die mompelt iets over “bruggen slaan”, maar lijkt ondertussen vooral bezig met het zagen van de planken. Zo modderen we dus voort, met een land vol meningen en zonder richting. Geert Wilders blijft voorlopig de grootste, dat kan niemand ontkennen. Maar wat koop je ervoor, als geen enkele partij met je in één kamer wil zitten zonder veiligheidshelm op? We zitten gevangen in een soort politieke escape room, maar de deelnemers willen de uitgang niet vinden, omdat ze anders hun spreektijd kwijt zi...

Ik weet het, ik ben lang van stof, maar iedere keer als ik de naam  #ASML  lees krijg ik een onbehaaglijk gevoel. Dus een korte opsomming van wat ik lees in de media gelezen door mijn leesbril van het Kruidvat.  In Veldhoven groeit niet alleen de campus van ASML, maar ook de onrust. De trotse vlaggen van Brainport wapperen in de wind, terwijl onderaan de heuvel van economische voorspoed de huizenprijzen parabolisch stijgen. De een noemt het “technologische vooruitgang”, de ander “een plofkip‑economie” — vetgemest op vertrouwen, volgepompt met overheidsgeld en klaar om te barsten. De chip als nieuw geloof  De lokale politiek – ooit bedoeld als tegenmacht – lijkt inmiddels niet veel meer dan de fanclub van het moederbedrijf. Burgemeester Dijsselbloem spreekt over “strategische autonomie” alsof hij de PR‑afdeling van ASML is. Wethouder Steenbakkers noemt uitbreiding “cruciaal voor onze toekomst”, maar bedoelt vooral: *zeg niets wat de directie boos maakt*. Want wie tege...

Tijd voor een bijzondere kennismaking. En laat je niet beïnvloeden dit is slechts mijn bescheiden mening.  GroenLinks-PvdA: de partij van de warme woorden en koude huizen Een satirisch verslag uit het land van idealen, wachtlijsten en woning tekorten.  De komende verkiezingen beloven weer een feest van idealen te worden.  GroenLinks-PvdA staat te trappelen om Nederland te redden van zichzelf — met warme woorden, morele verhevenheid en een migratiebeleid dat zelfs een Zwitserse koekoeksklok jaloers zou maken: voorspelbaar, traag en hopeloos uit de tijd. Want “Vol is vol” is natuurlijk veel te plat, te volks, te weinig inclusief. Nee, bij GroenLinks-PvdA zeggen ze liever: “Er is altijd plek, mits we de menselijke maat bewaken en het zorgvuldig afstemmen met onze Europese partners.” Dat klinkt mooi, toch? Vooral als je het zegt vanuit een comfortabele fractiekamer met klimaatneutrale stoelen en een koffiebonenmachine op zonnepanelen. En dan onze huisvesting. Onze volwassen k...

Enige tijd geleden schreef ik een column over onze Eindhovense wethouder Stijn Steenbakkers – u weet wel, die man die zichzelf graag in de spotlights zet. Blijkbaar heeft mijn stukje de juiste snaar geraakt, want enige tijd later plopte er ineens een appje van de wethouder zelf op mijn telefoon. Of ik eens met hem wilde praten, onder het genot van een kop koffie. Nu ben ik niet de beroerdste, dus ik heb de uitnodiging natuurlijk aangenomen. Het werd een prettig en open gesprek, ja zelfs constructief te noemen. Stijn gaf eerlijk toe dat hij zich niet helemaal in mijn column herkende, maar na enige toelichting begreep hij wel waar ik op doelde. Hij benadrukte dat hij geen enkele invloed heeft op hoe de krant hem portretteert – ook niet op die glorieuze foto’s waarop hij vaak pontificaal in beeld staat. Ik gaf als voorbeeld de recent geplaatste foto van Stijn bij de sloop van het Joris College. Politiek gezien nul relevantie, voor de inwoners van Eindhoven ook niet echt een dagbladmomen...

Soms kom je op een festival waar je je halverwege afvraagt: waar gaat dit eigenlijk over? En het gekke is… dat maakt het juist leuk. Zo ook bij Total Loss, het jaarlijkse Snollebollekes-festijn aan de plas van Aquabest. Ik ben er nu een paar keer geweest en elke keer overvalt me hetzelfde gevoel: eigenlijk is het helemaal niks. Geen verhaal, geen diepe betekenis, geen muzikale ontdekkingstocht. Het is gewoon één grote bak feestmuziek waar je in wordt ondergedompeld. Liedjes die zo plat zijn dat zelfs een carnavalsvereniging er misschien van zou blozen, een line-up die elkaar in hoog tempo afwisselt, en een prijzenlijst voor bier en hamburgers waar je spontaan dorst van krijgt. En toch… tóch is het gezellig. Want zodra je daar staat, tussen tienduizenden feestvierders, links en rechts meegevoerd in een polonaise die geen einde lijkt te kennen, laat je je meezuigen. Het is een beetje alsof je in een attractiepark stapt waarvan je weet dat het niet heel spannend is, maar waar je alsnog ...

Er zijn van die dagen dat je de krant openslaat, een artikel leest en spontaan denkt: dit kan je toch niet menen? Zo’n dag was vrijdag 5 september, toen ik in het ED las over het nieuwste prestigeplan: een boomtoppenpad op Landgoed De Wielewaal. Jawel, fietsen en wandelen door de kruinen van de bomen, compleet met krul in de route en – want het moet natuurlijk wel een beleving worden – een uitgewerkt lichtplan. Op papier klinkt het allemaal innovatief, duurzaam en verbindend. In werkelijkheid zie ik een mini-Efteling voor me, midden in ons mooiste stukje natuur. Ik wacht eerlijk gezegd nog op de aankondiging van kaboutertjes langs de route, voorzien van LED-verlichting en QR-codes die vertellen hoe bijzonder deze attractie wel niet is. De verpretparking van de natuur Nu ben ik heus niet tegen vernieuwing. Integendeel, een stad die stilstaat, gaat achteruit. Maar dit project voelt als een symptoom van een bredere kwaal: de drang om van alles een attractie te maken. Het lijkt wel of natu...