Een crisisteam dat de hele zomer doorwerkt om Eindhovense bouwers binnen vijf weken door een stroomhoepel te jagen, knap staaltje bestuurlijke visie. Nog knapper: dit tafereel speelt zich nu door heel Nederland af. Sinds 1 juli komen niet alleen bouwers op een wachtlijst, maar gewoon huishoudens met een warmtepomp of laadpaal. Er staan al ruim 14.000 grootverbruikers te wachten op stroom. Eindhoven is dus geen uitzondering, geen zeldzaam ongeluk. Eindhoven is gewoon de gemeente die het nieuws als eerste haalt. En ‘voorzien’ is nog beleefd uitgedrukt. TenneT meldde al in 2010 dat de opmars van wind- en zonne-energie het net zwaar zou belasten. In 2012 volgde de waarschuwing dat het net onbetrouwbaar zou worden zonder forse investeringen. In 2015 concludeerde de netbeheerder zelf dat het net domweg niet gebouwd was voor decentrale opwek. Dat is zestien jaar geleden. Zestien jaar: genoeg tijd voor een heel kind om groot te worden en zelf ook een zwaardere aansluiting nodig t...

  ASML heeft weer een prachtig persbericht de wereld in geslingerd. Wie tot 1 januari 2030 braaf in dienst blijft, krijgt een aandelenpakket met een huidige waarde van zo’n 20.000 euro. Het klinkt bijna alsof het bedrijf de medewerkers laat meegenieten van het succes.   En eerlijk is eerlijk: twintig mille is een mooi bedrag. Zeker nadat de Belastingdienst er eerst enthousiast een hap uit heeft genomen. Maar zet het eens naast een kwartaalwinst van 2,9 miljard euro. Dan blijkt dat “meeprofiteren” vooral een kwestie van perspectief is. Voor de medewerker een leuke bonus, voor de aandeelhouders en de top waarschijnlijk niet meer dan het wisselgeld tussen de bankkussens.   Ondertussen blijft de overheid met subsidies, belastingvoordelen en nieuwe infrastructuur strooien om ASML vooral in Nederland te houden. Alsof het bedrijf anders morgen de stekker uit Veldhoven trekt. De werkelijkheid is iets minder dramatisch: vooral in Azië verrijzen nieuwe fabrieken van dit bedrijf en...

    De grote vakantie is begonnen in het zuiden en een week daarvoor was het noorden al begonnen. Voor duizenden kinderen betekent dat zes weken vrijheid, uitslapen en eindelijk geen huiswerk meer. Toch blijkt dat een groeiende groep leerlingen al een dag of soms enkele dagen eerder vertrekt. Niet omdat ze geen zin meer hebben in school, maar omdat hun ouders een praktische afweging maken. De files richting Zuid-Europa zijn berucht, vliegtickets zijn op de officiële vakantiedagen vaak aanzienlijk duurder en vakantieparken vragen in het eerste weekend de hoofdprijs. Volgens de cijfers is het aantal gevallen van zogenoemd luxeverzuim de afgelopen jaren fors gestegen. Ouders riskeren een waarschuwing, een boete en in uitzonderlijke gevallen zelfs een voorwaardelijke celstraf. Dat klinkt nogal zwaar voor iemand die besluit een dag eerder de caravan aan de auto te hangen. Begrijp me goed: onderwijs is belangrijk. Elke schooldag draagt bij aan de ontwikkeling van een...

    Groot nieuws uit de polder. Vanaf 1 januari 2027 verdwijnt de landelijke korting voor 65-plussers in bus, tram en metro. De reden? Kinderen van 4 tot 11 jaar mogen voortaan gratis mee met een betalende volwassene. Ontroerend. Alleen jammer dat de rekening bij 3,8 miljoen ouderen wordt neergelegd, want blijkbaar moest er érgens geld vandaan komen. Toevallig viel het oog op de generatie die dit land al zestig jaar aan het financieren is. DOVA – het clubje provincies en vervoerregio’s dat dit bedacht heeft – noemt het geen bezuiniging maar ‘keuzes over de besteding van beschikbare financiële middelen’. Kijk, daar hebben we tenminste iets aan: een prachtige nieuwe eufemismegenerator voor als je iemand iets afneemt zonder het lelijke woord ‘bezuiniging’ te gebruiken. Kennismaken met het OV Want laten we eerlijk zijn: een pasje voor de bus is natuurlijk peperduur, terwijl fatbikes van 800 euro, elektrische steps en de nieuwste smartphone gewoon prima te betalen z...

  Waar denk je aan? Heerlijk wat een vraag van Facebook op deze vroege donderdagochtend. Nou hieraan dus. Beste gemeenteraad… bedankt dat u kennis van mij hebt genomen Ik ben nog steeds trots op Eindhoven. Echt waar. Een prachtige stad vol innovatie, technologie en vooruitgang. Alleen vraag ik me soms af of we niet zijn vergeten om ook de democratie af en toe een software-update te geven.   Een brief aan de gemeenteraad   Een paar maanden geleden stuurde ik een uitgebreide brief naar onze gemeenteraad. Geen klaagzang, maar een serieus verhaal over de toenemende verkeersdrukte en gevaarlijke situaties in mijn wijk Genderbeemd, veroorzaakt door het lesverkeer van het CBR. Je zou denken: daar zitten 45 gekozen volksvertegenwoordigers voor. Al snel ontving ik een keurige automatische ontvangstbevestiging. En daarna… stilte.   Tot ruim twee maanden later een nieuw bericht verscheen. “De gemeenteraad las uw boodschap en nam hier kennis van.” Prachtig. Ik moest het drie kee...

  Weet u het nog? Toen chips gewoon Smiths heette. Toen Treets nog Treets waren. Toen Jif nog Jif was en Kentucky Fried Chicken simpelweg Kentucky Fried Chicken. Tegenwoordig eten we Lay's, M&M's, poetsen we met Cif en halen we een bucket bij KFC. Alsof de wereld collectief heeft besloten dat volledige woorden niet meer in het marketingbudget passen. Natuurlijk heeft dat alles te maken met branding, positionering, internationale herkenbaarheid en andere kreten die vooral worden gebruikt door mensen die nog nooit een zak chips hebben leeggegeten tijdens een voetbalwedstrijd.  Maar uiteindelijk draait het om iets veel eenvoudigers.     Geld,heel veel geld. Er moet ergens in de jaren negentig een geheime topconferentie van marketeers hebben plaatsgevonden. Een soort NAVO-overleg voor merknamen. Daar werd besloten dat alles voortaan wereldwijd hetzelfde moest heten. Raider werd Twix. Treets werden M&M's. Smiths werd Lay's. Jif werd Cif. Oil of Ulay werd Olay. Mar...

  Honderd dagen Kabinet-Jetten: een tussenstand die geen stand houdt  Hé, wist je dat het nieuwe minderheidskabinet inmiddels alweer honderd dagen aan de gang is? Honderd dagen! In politieke tijd is dat een eeuwigheid. Genoeg om een stad te bouwen, een wet door de Kamer te loodsen, of op zijn minst één concrete maatregel van papier naar praktijk te brengen. En toch. Toch kijk ik naar het scorebord en vraag ik mij oprecht af: wat hebben ze eigenlijk bereikt? Want als ik heel eerlijk ben en dat ga ik vandaag zijn, want niemand anders doet het is het antwoord tamelijk pijnlijk: niet al te veel. De meest ingrijpende plannen houden geen stand zodra ze in aanraking komen met de werkelijkheid. En die werkelijkheid heet achtereenvolgens: de rechter, de oppositie, het stroomnet, en soms gewoon de zwaartekracht. Het enige wat dit kabinet echt snel afkrijgt, is een goed ogend persbericht. Een minderheid met een grote mond Laten we beginnen bij het fundament. Premier Rob Jetten leidt een ...

  Sommige dagen schrijven zichzelf. Zo ook vrijdag 29 mei, mijn verjaardag, waarop ik niet alleen een kaarsje mocht uitblazen, maar ook mocht aanschuiven bij het programma Vrijdag . Ja, op vrijdag bij Vrijdag . Toeval, geen woordspeling — ik heb een reputatie hoog te houden. Het is één van de weinige programma’s van Omroep Brabant waar ik vrijwillig langer naar kijk dan een reclameblok duurt. En wat blijkt: de jongere kijkers vinden het óók leuk. Hoe dat komt? Vast een combinatie van spontaniteit, muziek en het soort chaos waar je stiekem vrolijk van wordt. Ik ben inmiddels 70, maar nog steeds druk: columns voor bijna een miljoen lezers, AI-foto’s bewerken en vooral veel muziek maken. Daarom zat ik daar bij Anne Marie aan tafel (nou ja staan dus) de jongeren mochten blijven zitten. Een stoel tegenover Anne-Marie Daar stond ik dan, tegenover Anne-Marie Fokkens charmant, scherp en het type interviewer dat je geruststelt vóór je doorhebt dat de microfoons live staan. Ze stelt pi...

    Het is zaterdagmiddag. Op de HOV-busbaan rijdt een 18 meter lange gelede bus. Daarin: drie mensen. Eentje met boodschappen, eentje met koptelefoon, eentje die er waarschijnlijk per ongeluk in is gestapt. Dit is geen toekomstscenario. Dit is de dagelijkse realiteit op HOV1 en HOV2  de lijnen die al járen rijden door Eindhoven. Toch trekt de regio de portemonnee voor nóg meer van hetzelfde. HOV3, geopend in september 2025, verbindt de bedrijventerreinen in Eindhoven Noordwest met het HOV-netwerk. Kosten: 38 miljoen euro en dat was al fors meer dan oorspronkelijk geraamd, zo bleek uit een brief aan de gemeenteraad in 2022. Buurtbewoners die ruim twee jaar wegafsluitingen en omleidingen voor hun kiezen kregen, reageerden furieus: "Ruim twee jaar ellende voor die HOV3-lijn. Hoe frustrerend dat je er zelden een bus ziet, en als er dan een bus rijdt zit er bijna niemand in. Voor 38 miljoen publiek geld." En dan is er HOV4. Een nieuwe snelle buslijn van Eindhoven Centrum n...

    De gemeente Amsterdam en Houten hebben weer iets gevonden om hun dag mee te vullen: een proef waarbij je op het fietspad nog maar 20 km/u mag . Een briljant idee – althans, als je beleid maakt in een parallel universum waar handhaving vanzelf gebeurt, boa’s moedige helden zijn en fietsers zich gedragen als gehoorzame modelburgers uit een overheidscampagnefilmpje. Want hoe gaat men dit eigenlijk handhaven? Een retorische vraag, natuurlijk, want het antwoord is even leeg als het gereserveerde parkeerterrein voor politievoertuigen: er is te weinig blauw . En de boa’s ? Die zijn er óók te weinig, en de paar die nog rondlopen worden allang geacht om alles te handhaven van foutparkeren tot loslopende honden en van lachgaspatronen tot illegale barbecuefeestjes. En nu moeten ze dus óók nog met een lasergun achter een peloton elektrische fietsen aan. Het is bijna aandoenlijk. De realiteit is eenvoudiger: dit is beleid dat uitsluitend werkt op papier – precies daar waar het is ...

      Het is inmiddels ruim zes jaar geleden dat corona de wereld in een soort collectieve paniekstand zette. Van lege snelwegen tot mensen die vochten om wc-rollen alsof het diamanten waren het was een rare tijd. En ik mag het weer afkloppen: ik kwam er toen opvallend goed vanaf. Een paar keer naar een testlocatie geweest, stok tot in je hersenpan, maar steeds: negatief. Prima. Doorlopen.   Dus wij gewoon op pad: vakantie naar Los Angeles, op bezoek bij onze zoon en zijn vrouw. En eerlijk is eerlijk: in de VS viel het allemaal nog best mee. Ja, er waren mondkapjes, ja, er waren regels, maar we konden het land prima doorkruisen. Mooie rit langs de kust, van Santa Monica naar San Francisco, zon, zee, foto’s, the American Dream het liep allemaal als een trein.   Tot de terugreis. Halverwege de terugreis met de auto begon het al te rommelen: klam, warm, rillerig. Je hoeft geen viroloog te zijn om te snappen dat dit geen goed nieuws was. Terug in het hotel, meteen ...

    In Eindhoven hoef je je gelukkig nooit zorgen te maken over saai bestuur. Nee, ons stadsbestuur blijft verrassen. Waar andere gemeenten zich bezighouden met degelijke begrotingen en voorspelbare projecten, kiest Eindhoven steevast voor spanning, sensatie en financiële cliffhangers. Iedere raadsvergadering voelt inmiddels als een nieuwe aflevering van Heel Holland Zoekt de Verdwenen Miljoenen. Neem nu de inmiddels legendarische fietsenkelder onder het Stationsplein. Een project dat al jaren door de gangen van het stadhuis dwaalt als een onafgemaakte IKEA-handleiding zonder schroefjes. Ooit begon dit huzarenstukje met een bedrag van 18 miljoen euro. Een bedrag waarvan men toen waarschijnlijk dacht: “Dat klinkt stevig, daar kunnen we vast een gat voor graven.” Maar zoals altijd bleek de werkelijkheid weer hinderlijk aanwezig. In 2020 werd het ineens 30 miljoen euro. Gewoon hop, twaalf miljoen erbij. Alsof iemand bij de gemeente per ongeluk een extra nul had inge...

    Maandagavond was ik te gast bij de fractievergadering van 50PLUS Eindhoven in het Eindhovense stadhuis. Voor mij voelde het een beetje als thuiskomen. Jaren geleden zat ik zelf als commissielid in de gemeenteraad, voor verschillende partijen, en ik was nieuwsgierig hoe zo’n fractieavond anno nu verloopt. De politieke wereld verandert tenslotte snel, maar sommige dingen blijven heerlijk vertrouwd: de gedrevenheid, de discussie, de betrokkenheid. Wat me direct trof bij binnenkomst, was de frisse energie binnen deze fractie van jongere ouderen . Geen stoffige club, geen grijze indutters — integendeel: mensen met een flinke rugzak aan levenservaring die precies weten waar ze het over hebben. Ze kijken niet alleen naar de belangen van ouderen; ze beseffen dat elke generatie met elkaar verbonden is. “De jongeren van nu zijn de ouderen van straks,” merkte iemand nuchter op, en dat vat hun brede blik mooi samen. Het hoofdonderwerp van de avond was de Campina Toren , een nieuw app...