Kijk ze staan hoor, de Bende van Jette. Stralend, fris, ambitieus… alsof ze zó uit een reclame voor biologische havermelk komen lopen. Het nieuwe kabinet dat ons land “beter” gaat maken. Nou, als dít beter is, mogen ze het slechter houden. Het CPB rekende het door en wat blijkt? Iedereen gaat erop achteruit. Althans: iedereen die werkt, belasting betaalt en zich netjes aan de regels houdt. Want de rest — asielzoekers met een status — krijgen natuurlijk wél een huis, toeslagen zoals huurtoeslag, zorgtoeslag, begeleiding, budgetten en kinderbijslag voor 8 kinderen waar je een kinderdagverblijf mee kunt starten. Kortom die tikken netto meer af dan een gemiddelde Nederlander verdiend. Tja wij tonen compassie   En onze eigen kinderen? Niks. Noppes. Laat ze maar wachten. Zij komen altijd als laatste . De minima en middeninkomens mogen intussen de broekriem zo strak aantrekken dat je er net geen amputatie van krijgt. Eigen risico naar 460 euro en daarna naar 520. De zorgpremie ...

Er zijn van die dagen waarop alles vanzelf lijkt te gaan. Nou… dit was er dus níét zo één. Bij de artiesteningang van Omroep Brabant keek de beveiliging me aan alsof ik probeerde binnen te komen met een vals paspoort en een frikandel speciaal in mijn binnenzak. Uiteindelijk mocht ik toch naar binnen, niet als VIP (dat ben ik niet), maar als verslaggever van het mooiste, mafste en meest bruisende carnavalsfeest van het jaar. Al voelde die artiesteningang een beetje alsof ik per ongeluk auditie deed voor de foute editie van The Voice. Maar binnen bij Roeptoetgat verdween dat gevoel meteen. De dames van het team stonden daar te stralen alsof ze zelfs belastinginspecteurs aan het lachen konden krijgen. Achter hen liep een bonte stoet artiesten rond die later de Bavariahal zouden afbreken alsof het een sport was. Van Lamme Frans tot Vieze Jack, van Alpenzusjes tot Frans Bauer — het voelde als een snoepwinkel waarin je nooit hoeft te kiezen.     De officiële opening van 3 Uurkes Vur...

  Nog een paar honderd lezers. Een paar honderd. Dat is dus statistisch gezien één goede verkoudheidsgolf of één geslaagde roddel verwijderd van de magische grens van één miljoen lezers. Eén miljoen. Wauw. Ik probeer hier bescheiden te blijven, maar het is lastig als je bijna officieel Wereldberoemd In Nederland bent. Elke keer als ik mijn statistieken open, voel ik me een beetje een beursanalist, maar dan zonder geld en met meer zelfspot. “Oei, vandaag maar 243 views… de markt corrigeert.” En dan de volgende dag: 612. BOEM. Groei. Visionair. Trendsetter. Internationaal fenomeen in wording. Nog even en ze bestuderen mijn blog op universiteiten. Of op z’n minst in de kantine. Maar zonder gekheid: ik ben echt trots. Want achter die cijfers zitten echte mensen. Mensen die vrijwillig doorklikken. Die mijn stukjes lezen. Die denken: “Ja hoor, nog meer woorden.” En toch blijven. Dat is misschien nog wel indrukwekkender dan die bijna-miljoen. En dan… carnaval. Drie dagen ondergedompeld...

    Ach, kijk nou eens: weer een politicus die “per ongeluk” haar cv heeft opgepoetst. Want ja hoor, wie heeft er nou nooit onbedoeld wat extra opleidingen op LinkedIn gezet? Je klikt wat, je tikt wat, en floep—je hebt zomaar een diploma erbij. Oepsie. Kan gebeuren. Amehoela. En dat moet ons land besturen. Beoogd staatssecretaris Nathalie van Berkel van D66 vond het blijkbaar een uitstekend idee om zichzelf net dat beetje interessanter te maken. Want wat maakt het uit dat ze die studies nooit heeft afgemaakt? Het staat toch lekker ambitieus? Totdat iemand het checkt. Dan wordt het ineens “een foutje”. Drie keer zelfs, want ze bleef haar verhaal aanpassen terwijl de journalisten toekeken. Heel geloofwaardig allemaal. Hoogleraar Wim Voermans was totaal niet verbaasd. Tuurlijk niet, want dit komt “weleens voor”. Ja logisch, want in Nederland screenen we bewindspersonen inmiddels zo grondig als een verjaardagskaart: strafblad? Nee? Prima. AIVD? Geen dossier? Geweldig, pak ...

  Het is zover: ook jullie altijd vrolijke, altijd nuchtere, altijd piekfijn functionerende blogger mag weer onder het mes. Waarom? Omdat mijn rechterschouder — ooit een toonbeeld van kracht en soepelheid — nu officieel tot de categorie “oud ijzer” behoort. En nee, dat is niet omdat ik er zo hard mee heb gewerkt. Het is gewoon ouderdom. Of zoals ze het in het Máxima Medisch Centrum in hun mooiste Latijn noemen: supercalifragilisticexpialidose-slijtage van het acromioclaviculaire gewricht . Of zoiets.  Ik noem het gewoon: het spul is versleten . Eerst twee spuiten bij de huisarts, daarna twee maanden geleden een echogeleide injectie. Dat was geen klein prikje maar een soort medicijnkanon waar je normaal een flinke stier mee onderuit haalt. Het werkte, jawel, maar na zes weken was ik weer terug bij af en stond mijn schouder weer vrolijk in brand. Vandaar nu dus: opereren. Wat ze gaan doen? Heel simpel: ze zagen twee centimeter van mijn sleutelbeen af en schrapen wat artrose ...

  Ik begon serieus te denken dat ik ergens in een parallel universum leefde waar gezond verstand optioneel was. Maar kijk: een verslaggever die óók doorheeft wat hier speelt. Het werd tijd, want ik voelde me onderhand de dorpsgek die op z’n blog al tijden roept dat Rupsje Nooit Genoeg—ook wel bekend als ASML niet alleen honger heeft, maar vooral naar alles wat beweegt, ademt of enigszins in de weg staat. En laat ik het maar helder zeggen: ik sta volledig achter de argumenten van Marie de Bijl , de alertste journalist/columnist van het Eindhovens Dagblad. Eindelijk iemand die niet in katzwijm valt bij het woord ‘Brainport’ en gewoon durft te benoemen dat de macht van één bedrijf langzaam uit de voegen knalt. ASML wil in onze regio namelijk een beetje voor Trump spelen: groot, groter, grootheidswaanzin. Alles met TE ervoor is niet goed, behalve tevreden, zei Frits Philips ooit. Je zou bijna denken dat ze bij ASML die uitspraak op een muur hebben hangen—alleen dan als inspiratie om ...

      Je moet het ze nageven: het nieuwe minderheidskabinet heeft lef. Geen doordacht lef, maar dat soort impulsieve durf dat je normaal alleen ziet bij iemand die denkt: “Wat nou risico’s? Gas erop!” En zo rijden we direct het eerste politieke ravijn in: de verhoging van de AOW leeftijd. Je zou toch denken dat dit dossier na het ‘zwaarbevochten’ pensioenakkoord wel even in de kluis zou blijven liggen. Maar nee hoor het kabinet kon het niet laten om de AOW-leeftijd weer te koppelen aan de levensverwachting. Een beslissing die voelt alsof iemand stiekem aan je thermostaat heeft zitten draaien en daarna zegt: “Hè? Zou best kunnen .”     D66, CDA en VVD hebben meteen steun van de oppositie nodig want het is een minderheidskabinet. Jesse Klaver klinkt als een man die ontdekt dat zijn fiets voor de vijfde keer in één week is bekrast: “We hadden verdorie een afspraak!” Hij nodigt Jetten nog vriendelijk uit om toe te geven dat dit een valse start is. Maar Jetten blijft...

  De gemeenteraadsverkiezingen komen eraan. En laat ik het maar meteen zeggen: ga stemmen . Echt, doe het. Want achteraf klagen dat jouw stad niet doet wat jíj graag had gewild, terwijl je zelf op 18 maart lekker thuis bleef, dat is zo’n beetje de nationale sport geworden. Maar zo werkt het niet. Wil je invloed? Dan moet je dat rode potlood vastpakken en gebruiken. Nee, gemeenteraden kunnen niet alles. Ze bouwen geen vliegvelden, verplaatsen geen zeeën en trekken geen snelwegen recht al zou ik het sommige partijen zo zien voorstellen.  Maar ze kunnen wel veel. Heel veel zelfs. Van wonen tot zorg, van veiligheid tot cultuur, van leefbaarheid tot het alledaagse gevoel dat je stad klopt. Dat is geen ver-van-je-bed-politiek, dat is juist het tegenovergestelde. Dit is waar je dagelijks langsloopt, overheen fietst, tegenaan moppert of juist blij van wordt. Een groot deel van de stemmen ligt bij de babyboomer de grijze duiven , waar ik zelf ook bij hoor. En ja, ik ben een azijnpiss...

  Kijk… dít noem ik nou eens lekker wakker worden op een zondagochtend. Geen verplichtingen, niks wat in m’n agenda staat te loeren, alleen ik, m’n ontbijt en wat multivitamines waarvan ik altijd maar hoop dat ze iets doen. De rust voor de storm, zeg maar. Want komende week… ja, dan mag ik er weer aan geloven.   Vrijdag staat Gemintefist op het programma, alsof Lampegat me persoonlijk heeft uitgenodigd om de boel mee op gang te trekken. En zaterdag? Dan mag ik weer naar het federatiebal in het Parktheater, samen met mijn dochter. Vorig jaar was ik er ook. Het was mooi hoor, dat zeg ik eerlijk, maar de glans… tja, precies, die is er toch een beetje af. Misschien ligt het aan mij, misschien aan die gigantische zaal waar iedereen hutje-mutje staat en waar de coverbands zo hard op je nekwervels inbeuken dat je hoort trillen op plekken waarvan je dacht dat ze al jaren met pensioen waren.    Maar goed, je moet íets. Dus eerst maar eens het Eindhovens Dagblad openslaan. Gis...

    Je zou denken dat een land dat wereldberoemd is om waterwerken, logistiek en gezond verstand inmiddels ook wel een simpele beslissing kan nemen: helm op de fatbike, klaar. Maar nee, onze nieuwe coalitie — geleid door Nederlands eigen Pietje Bell — weet weer prachtig hoe je vooral níet beslist. De zorgkosten blijven stijgen, het eigen risico gaat omhoog, maar Den Haag zit te hannesen met regels die alleen op PowerPoints logisch klinken. Ondertussen scheurt half Nederland op zo’n elektrische donut op wielen zonder helm door de stad heen, bellend, app-end en de verkeersregels negerend alsof het suggesties zijn. Handhaving? Makkie. Zet twee handhavers neer en binnen twee werkdagen is de begroting sluitend. Maar volgens de politiek is dat te ingewikkeld. Tuurlijk. Dan komt het meesterplan van D66, VVD en CDA: een aparte voertuigcategorie voor fatbikes. Regels die in de rechtszaal net zo snel omvallen als een toerist op een OV-fiets. Fabrikanten maken gewoon een zadel klein...

  Ik merk het overal: het Nederlandse lied is niet meer weg te denken. Kijk maar naar Spotify, kijk maar naar de radio — steeds meer Nederlandstalige nummers knallen door de speakers. En eerlijk gezegd: ik snap het wel. In een tijd waarin alles snel moet, iedereen wat vindt en je hoofd nooit echt stil is, is het soms gewoon heerlijk om even níét na te denken. Gewoon een liedje opzetten, meezingen, lachen, en je hersens op standje polonaise zetten. Artiesten als de Alpenzusjes, Snollebollekes en al die andere feestmakers doen het zo goed omdat ze iets raken wat we blijkbaar allemaal nodig hebben: gezelligheid zonder gedoe. Geen ingewikkelde teksten, geen diepzinnige analyses. Gewoon herkenning. Woorden die je kent. Refreinen die blijven plakken. Muziek waarbij je moeder, je buurman en je collega allemaal tegelijk kunnen meezingen — of ze nu toon kunnen houden of niet. Ik zie ook dat steeds meer radiostations volledig voor Nederlandstalig gaan. Alsof ze zeggen: kom op mensen, eve...

Welkom in de wondere wereld van Den Haag, de plek waar een besluit nemen ongeveer even lang duurt als het opladen van een Chinese namaak-accu. Terwijl de rest van Nederland zich afvraagt hoe we de wegen veilig houden, zitten onze volksvertegenwoordigers in een diepe, existentiële crisis: "Is een fatbike een fiets, of een emotie?" De Haagse Formule: Polderen tot het asfalt rood kleurt Het is bewonderenswaardig, echt waar. In Den Haag hebben ze een uniek talent ontwikkeld om weg te kijken van cijfers die schreeuwen om actie. In Eindhoven alleen al liggen er dit jaar meer dan 150 slachtoffers op de SEH dankzij deze opgevoerde elektrische tankjes, maar in de Tweede Kamer wachten ze liever op een dertiende onderzoeksrapport om te kijken of de zwaartekracht wel echt voor iedereen geldt. Waarom ingrijpen zo "moeilijk" is: Handhaving? "Oei, lastig. Onze agenten zijn al veel te druk met het schrijven van boetes voor fietslampjes die nét iets te blauw zijn. Voor 12-jar...

  Hé volgers — dit gaat over ons. Ja, wij, de trotse beroeps scrollers van Facebook, Instagram en TikTok. Wij die elke ochtend eerst even kijken wat de rest van de wereld heeft uitgespookt voordat we zelf iets presteren. En natuurlijk wéten we dat gratis niet bestaat. Als een app gratis is, bén jij het product. Maar nee hoor, wij klikken vrolijk op accepteren bij gebruiksvoorwaarden langer dan de complete werken van Shakespeare. Omdat we geen zin hebben om te lezen hoe onze ziel juridisch wordt verpakt. En toch doet Brussel alsof wij zielige, hulpeloze schaapjes zijn die dringend beschermd moeten worden tegen onze eigen keuzes. Daar komen ze weer: de Europese Commissie met rollende mappen, strenge brillen en het morele kompas van een schoolhoofd uit 1954. Ze onderzoeken of Meta en TikTok zich wel netjes aan de regels houden — de Digital Services Act en de GDPR , je weet wel, dat papierwerk dat je alleen leest als je chronisch lijdt aan verveling. Volgens Brussel geven die plat...

      Er zijn van die politici die het vak doen uit roeping. Je weet wel, mensen die ’s ochtends wakker worden met de gedachte: “Vandaag ga ik Nederland beter maken.” En dan heb je Esmah Lahlah. Nummer twee van GroenLinks-PvdA — wat volgens de partijtop blijkbaar hetzelfde is als “nummer twee van het koninkrijk”. Alleen jammer dat Esmah liever solliciteert dan debatteert. Ja, ze was de verrassing van de kandidatenlijst. Een soort politieke blind date die je per ongeluk te hoog in de Kamer hebt gezet. En terwijl de rest van de fractie dacht: “Hoe brengen we klimaat en bestaanszekerheid samen in één motie?” , was Esmah druk met haar LinkedIn-profiel bijwerken: “Open to work.” De burgemeestersstoel: eerst Delft, toen Tilburg — morgen misschien Diergaarde Blijdorp? Want waarom zou je één keer solliciteren als je er ook twee kunt doen? Delft, Tilburg... misschien volgt straks nog Schiermonnikoog, want daar waait het lekker fris door het ego. Dat die sollicitaties eigenlij...

  Ach, Esmah Lahlah. Nummer twee op de kieslijst van GroenLinks-PvdA. Boegbeeld van eerlijkheid, transparantie en maatschappelijke betrokkenheid. Tenminste, zolang er geen burgemeestersstoel in de buurt staat. Want wat blijkt? Terwijl ze campagne voert voor de Tweede Kamer, solliciteert ze stiekem naar het burgemeesterschap van Tilburg. Uit “liefde voor de stad,” zegt ze. Hoe aandoenlijk. Dat ze het even vergat te melden aan haar partij — ach, menselijk. Dat de sollicitatie precies tijdens de verkiezingscampagne liep — toevallig. En dat ze ondertussen vrolijk op alle verkiezingsposters prijkt — pure toewijding. De gemiddelde kiezer zou zeggen:  “Nou, dat is toch wel een tikje achterbaks.”  Maar nee, volgens de partijtop is ze juist een voorbeeld van integriteit. Timmermans noemde haar zelfs “een fantastische burgemeester.” Tuurlijk Frans, ze is ook vast een geweldige paus, mocht die vacature ooit vrijkomen. Wat werkelijk tragikomisch is, is de morele verontwaardiging over...

De kranten puilen uit, de actualiteitenprogramma’s draaien overuren, en de talkshows hebben geen ander onderwerp meer: verkiezingen, peilingen, debatten. De camera’s draaien, de kandidaten glimlachen gespannen, en ik zit op de bank met een zak chips en een groeiend gevoel van wanhoop. Want eerlijk? Ik kom er niet meer uit. Iedereen roept iets, maar niemand zegt wat. De ene partij wil regeren, maar niet met die ander. De ander wil wel, maar dan alleen als de eerste ophoudt met ademen. En de rest — die mompelt iets over “bruggen slaan”, maar lijkt ondertussen vooral bezig met het zagen van de planken. Zo modderen we dus voort, met een land vol meningen en zonder richting. Geert Wilders blijft voorlopig de grootste, dat kan niemand ontkennen. Maar wat koop je ervoor, als geen enkele partij met je in één kamer wil zitten zonder veiligheidshelm op? We zitten gevangen in een soort politieke escape room, maar de deelnemers willen de uitgang niet vinden, omdat ze anders hun spreektijd kwijt zi...