ASML fluit, de gemeente Eindhoven buigt

 

 


De berichtgeving in het Eindhovens Dagblad van vandaag laat weer feilloos zien hoe de verhoudingen in deze regio liggen: ASML bepaalt het tempo en de gemeente mag applaudisseren. “Gemeente trapt niet op de rem na ontslagen”, schrijft het ED. Nee, natuurlijk niet. Wanneer heeft Eindhoven überhaupt voor het laatst op de rem getrapt als het om ASML ging? Het stadsbestuur lijkt inmiddels meer een externe communicatiedienst van het bedrijf dan een orgaan dat zelf nog iets te beslissen heeft.

Het is bijna aandoenlijk hoe vanzelfsprekend het college zich laat “informeren” door de HR-afdeling van ASML. Niet andersom. Alsof het normaal is dat een multinational bepaalt wanneer de gemeente zich zorgen moet maken, en wanneer vooral níet. De 1700 ontslagen? “Geen reden tot zorg.” De halfgeleiderindustrie groeit immers. Het mantra van B&W is simpel: als ASML zegt dat het goed komt, dan komt het goed. Punt.

En wat mij betreft is dat precies het probleem. Ik schreef het eerder al: ASML is een wolf in schaapskleren. Mijn bezoek vorig jaar zei genoeg – een leger aan managers, bedrijfscultuur zo strak georganiseerd dat een Noord-Koreaanse delegatie er nog jaloers van zou worden, en een gemeente die het maar al te graag ziet als economisch wondermiddel. Niemand die zich afvraagt: wat als dit kaartenhuis wél gaat wiebelen?

De lokale politici lijken het niet te willen horen. Over vijf jaar, wanneer de markten bewegen, reorganisaties groter worden en afhankelijkheden pijnlijk voelbaar worden, is het te laat. Dan kun je Brainport-rapporten wapperen wat je wilt, maar dan helpt geen AI-project of innovatieprogramma meer.

Intussen gaat de nieuwe ASML-campus gewoon door, inclusief onteigeningen. Alles moet wijken voor de grote chipmachinefabrikant. En het ED? Dat schrijft het allemaal braaf op, zonder ook maar een spoortje kritische afstand.

Eindhoven verdient bestuurders die het algemeen belang dienen, geen bestuur dat bang is om een multinational tegen te spreken.

Maar hé, wie ben ik? Een simpele Eindhovenaar die niet wil buigen voor het nieuwe gouden kalf van de regio.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

5 Maanden Stijn Steenbakkers in de Eindhovense Schijnwerpers

Afbeelding
  Wie de afgelopen maanden een krant opensloeg, de televisie aanzette of zelfs maar vluchtig door zijn tijdlijn scrolde, kon er niet omheen: wethouder Stijn Steenbakkers. De Eindhovense bestuurder heeft zich ontpopt tot de onbetwiste publiekslieveling van de regionale media – of, zoals sommige collega’s het noemen, de meest publiciteitsgeile wethouder van Nederland. Altijd in Beeld Of het nu gaat om de opening van een fietspad, de presentatie van een miljardenplan, of een spontane LinkedIn-post over het belang van innovatie: Stijn is erbij. Fotogeniek als altijd, met een glimlach die zelfs na vijf maanden mediageweld geen spatje minder is geworden. De afgelopen periode was het raak: van talkshows bij Studio040 tot interviews bij Omroep Brabant, van nieuwsitems over de Brainport Industries Campus tot de presentatie van de grootste onderwijsinvestering ooit – als er een camera in de buurt is, weet Stijn hem te vinden. Miljarden en Mega-ambities In januari trapte Steenbakkers het jaar...
Meer lezen

Ja hoor, ook deze blogger moet er weer aan geloven

Afbeelding
  Het is zover: ook jullie altijd vrolijke, altijd nuchtere, altijd piekfijn functionerende blogger mag weer onder het mes. Waarom? Omdat mijn rechterschouder — ooit een toonbeeld van kracht en soepelheid — nu officieel tot de categorie “oud ijzer” behoort. En nee, dat is niet omdat ik er zo hard mee heb gewerkt. Het is gewoon ouderdom. Of zoals ze het in het Máxima Medisch Centrum in hun mooiste Latijn noemen: supercalifragilisticexpialidose-slijtage van het acromioclaviculaire gewricht . Of zoiets.  Ik noem het gewoon: het spul is versleten . Eerst twee spuiten bij de huisarts, daarna twee maanden geleden een echogeleide injectie. Dat was geen klein prikje maar een soort medicijnkanon waar je normaal een flinke stier mee onderuit haalt. Het werkte, jawel, maar na zes weken was ik weer terug bij af en stond mijn schouder weer vrolijk in brand. Vandaar nu dus: opereren. Wat ze gaan doen? Heel simpel: ze zagen twee centimeter van mijn sleutelbeen af en schrapen wat artrose ...
Meer lezen

Koffie met Stijn

Afbeelding
Enige tijd geleden schreef ik een column over onze Eindhovense wethouder Stijn Steenbakkers – u weet wel, die man die zichzelf graag in de spotlights zet. Blijkbaar heeft mijn stukje de juiste snaar geraakt, want enige tijd later plopte er ineens een appje van de wethouder zelf op mijn telefoon. Of ik eens met hem wilde praten, onder het genot van een kop koffie. Nu ben ik niet de beroerdste, dus ik heb de uitnodiging natuurlijk aangenomen. Het werd een prettig en open gesprek, ja zelfs constructief te noemen. Stijn gaf eerlijk toe dat hij zich niet helemaal in mijn column herkende, maar na enige toelichting begreep hij wel waar ik op doelde. Hij benadrukte dat hij geen enkele invloed heeft op hoe de krant hem portretteert – ook niet op die glorieuze foto’s waarop hij vaak pontificaal in beeld staat. Ik gaf als voorbeeld de recent geplaatste foto van Stijn bij de sloop van het Joris College. Politiek gezien nul relevantie, voor de inwoners van Eindhoven ook niet echt een dagbladmomen...
Meer lezen