Een fietspad met 20 km/u: het nieuwste hoofdstuk in het Grote Amsterdamse Sprookjesboek


 

 


De gemeente Amsterdam en Houten hebben weer iets gevonden om hun dag mee te vullen: een proef waarbij je op het fietspad nog maar 20 km/u mag. Een briljant idee – althans, als je beleid maakt in een parallel universum waar handhaving vanzelf gebeurt, boa’s moedige helden zijn en fietsers zich gedragen als gehoorzame modelburgers uit een overheidscampagnefilmpje.

Want hoe gaat men dit eigenlijk handhaven? Een retorische vraag, natuurlijk, want het antwoord is even leeg als het gereserveerde parkeerterrein voor politievoertuigen: er is te weinig blauw. En de boa’s? Die zijn er óók te weinig, en de paar die nog rondlopen worden allang geacht om alles te handhaven van foutparkeren tot loslopende honden en van lachgaspatronen tot illegale barbecuefeestjes. En nu moeten ze dus óók nog met een lasergun achter een peloton elektrische fietsen aan.
Het is bijna aandoenlijk.

De realiteit is eenvoudiger: dit is beleid dat uitsluitend werkt op papier – precies daar waar het is bedacht. Waarschijnlijk in een vergaderkamer met te weinig zuurstof, te veel koffiebekers en ambtenaren die elkaar na drie uur brainstormen ervan overtuigen dat ze “iets concreets” moeten opleveren. Iets zichtbaars.
En zo krijg je dus: 20 km/u op het fietspad.

De gemiddelde fatbike-puber lacht erom, schiet ondertussen met 35 km/u voorbij en zet even verderop zonder handen een TikTok-filmpje op. De flitsbezorger op e-bike volgt met 40 km/u, anders haalt hij zijn targets niet. En de forens die wél volgens de regels rijdt, wordt vooral gevaarlijk ingehaald door iedereen die dat niet doet. Maar hé, de gemeente heeft een maatregel genomen, dus het probleem is opgelost. Op papier althans. Misschien krijgen ze er intern wel een complimentmailtje voor.

Bovendien: welke kromme geest denkt dat snelheid beperken werkt zónder handhaving?
Dat is hetzelfde als op de voordeur een sticker plakken met “Graag niet inbreken, dank u” en dan verbaasd zijn dat de televisie tóch is verdwenen.

Maar het mooiste? Officieel is de maatregel er “om de veiligheid te vergroten”. In de praktijk creëert men een nieuwe categorie overtreders die voorheen gewoon normaal fietsten. Iedereen die sneller gaat dan een recreatief tempo wordt nu ineens potentiële crimineel. Het is wachten tot er een persbericht verschijnt waarin de gemeente trots meldt dat er “tien snelheidsduivels” op de fiets zijn aangesproken – lees: tien nietsvermoedende burgers die gewoon op tijd op hun werk wilden aankomen.

Kortom: deze 20-km-regel is geen verkeersmaatregel.
Het is een symboolmaatregel. Een soort vlag die men op een zinkend schip prikt om te laten zien dat men nog steeds “regie pakt”.

Fietspadpolitiek op zijn mooist: goed bedoeld, slecht doordacht en volledig onuitvoerbaar.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

5 Maanden Stijn Steenbakkers in de Eindhovense Schijnwerpers

Afbeelding
  Wie de afgelopen maanden een krant opensloeg, de televisie aanzette of zelfs maar vluchtig door zijn tijdlijn scrolde, kon er niet omheen: wethouder Stijn Steenbakkers. De Eindhovense bestuurder heeft zich ontpopt tot de onbetwiste publiekslieveling van de regionale media – of, zoals sommige collega’s het noemen, de meest publiciteitsgeile wethouder van Nederland. Altijd in Beeld Of het nu gaat om de opening van een fietspad, de presentatie van een miljardenplan, of een spontane LinkedIn-post over het belang van innovatie: Stijn is erbij. Fotogeniek als altijd, met een glimlach die zelfs na vijf maanden mediageweld geen spatje minder is geworden. De afgelopen periode was het raak: van talkshows bij Studio040 tot interviews bij Omroep Brabant, van nieuwsitems over de Brainport Industries Campus tot de presentatie van de grootste onderwijsinvestering ooit – als er een camera in de buurt is, weet Stijn hem te vinden. Miljarden en Mega-ambities In januari trapte Steenbakkers het jaar...
Meer lezen

Koffie met Stijn

Afbeelding
Enige tijd geleden schreef ik een column over onze Eindhovense wethouder Stijn Steenbakkers – u weet wel, die man die zichzelf graag in de spotlights zet. Blijkbaar heeft mijn stukje de juiste snaar geraakt, want enige tijd later plopte er ineens een appje van de wethouder zelf op mijn telefoon. Of ik eens met hem wilde praten, onder het genot van een kop koffie. Nu ben ik niet de beroerdste, dus ik heb de uitnodiging natuurlijk aangenomen. Het werd een prettig en open gesprek, ja zelfs constructief te noemen. Stijn gaf eerlijk toe dat hij zich niet helemaal in mijn column herkende, maar na enige toelichting begreep hij wel waar ik op doelde. Hij benadrukte dat hij geen enkele invloed heeft op hoe de krant hem portretteert  ook niet op die glorieuze foto’s waarop hij vaak pontificaal in beeld staat. Ik gaf als voorbeeld de recent geplaatste foto van Stijn bij de sloop van het Joris College. Politiek gezien nul relevantie, voor de inwoners van Eindhoven ook niet echt een dagbladmo...
Meer lezen

Ja hoor, ook deze blogger moet er weer aan geloven

Afbeelding
  Het is zover: ook jullie altijd vrolijke, altijd nuchtere, altijd piekfijn functionerende blogger mag weer onder het mes. Waarom? Omdat mijn rechterschouder — ooit een toonbeeld van kracht en soepelheid — nu officieel tot de categorie “oud ijzer” behoort. En nee, dat is niet omdat ik er zo hard mee heb gewerkt. Het is gewoon ouderdom. Of zoals ze het in het Máxima Medisch Centrum in hun mooiste Latijn noemen: supercalifragilisticexpialidose-slijtage van het acromioclaviculaire gewricht . Of zoiets.  Ik noem het gewoon: het spul is versleten . Eerst twee spuiten bij de huisarts, daarna twee maanden geleden een echogeleide injectie. Dat was geen klein prikje maar een soort medicijnkanon waar je normaal een flinke stier mee onderuit haalt. Het werkte, jawel, maar na zes weken was ik weer terug bij af en stond mijn schouder weer vrolijk in brand. Vandaar nu dus: opereren. Wat ze gaan doen? Heel simpel: ze zagen twee centimeter van mijn sleutelbeen af en schrapen wat artrose ...
Meer lezen