De stembus roept — nu nog de juiste raadsleden

 

 


Nog even en dan mogen we weer naar de stembus. Niet voor Den Haag, die zijn pas net begonnen en lijken nu al wat onenigheid te hebben. Dat belooft nog wat voor de komende maanden. Maar goed, dat is een probleem voor later. Eerst zijn onze eigen gemeenteraadsverkiezingen aan de beurt.

En eerlijk is eerlijk: lokale politiek is misschien minder spectaculair dan de landelijke arena, maar het gaat wel degelijk ergens over. Zeker hier in een regio die zich graag Brainport noemt. Daar komen dossiers voorbij waar niet alleen een stevige kop koffie voor nodig is, maar ook behoorlijk wat kennis, gezond verstand en vooral doorzettingsvermogen.

Dat brengt mij bij een vraag die ik mezelf wel eens stel: hebben onze raadsleden daar eigenlijk wel voldoende tijd voor? Het raadslidmaatschap is tenslotte voor de meesten geen fulltime baan. Overdag werken ze gewoon bij hun baas en ’s avonds wachten stapels dossiers, rapporten en beleidsnota’s. Je maakt mij niet wijs dat iedereen die ook echt allemaal grondig doorneemt. En nee, een snelle samenvatting laten maken door ChatGPT telt natuurlijk niet. Wie besluiten neemt over een stad, hoort zich ook echt in te lezen.

Nu moet ik eerlijk zeggen: sommige raadsleden doen dat ook. Die vallen op door duidelijke argumenten en scherpe vragen aan het college. Dat zijn de mensen die hun rol serieus nemen. Maar er zijn er ook die wat binnensmonds hun bijdrage leveren en vervolgens wel erg snel “ja” zeggen als het college met een voorstel komt.

Overigens ben ik zelf ooit voorzichtig gepolst of ik me niet kandidaat wilde stellen. Maar nee, die tijd ligt achter mij. Laat mij maar schrijven; dat past mij beter.

Wat voor kiezers wél belangrijk is: kijk straks eens goed naar de kieslijsten. Wie zijn die mensen eigenlijk? Wat is hun achtergrond? Hebben ze eerder iets bereikt in de politiek of is het vooral een mooie aanvulling op het inkomen of pensioen?

Let ook op de verkiezingsprogramma’s. Sommige partijen beloven dingen waar een gemeenteraad helemaal geen invloed op heeft. Leuk voor op papier, maar in de praktijk heb je daar weinig aan.

Waar het wél om gaat: jouw stad. De leefbaarheid in je wijk. Woningen voor jongeren, doorstroming voor ouderen en een goede uitvoering van de WMO, waar veel zorg onder valt.

Dus mijn advies: ga stemmen. Lees programma’s, gebruik je gezonde verstand en kies mensen die echt iets voor de stad willen betekenen. Thuisblijven is in ieder geval de enige stem die gegarandeerd niets oplevert.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

5 Maanden Stijn Steenbakkers in de Eindhovense Schijnwerpers

Afbeelding
  Wie de afgelopen maanden een krant opensloeg, de televisie aanzette of zelfs maar vluchtig door zijn tijdlijn scrolde, kon er niet omheen: wethouder Stijn Steenbakkers. De Eindhovense bestuurder heeft zich ontpopt tot de onbetwiste publiekslieveling van de regionale media – of, zoals sommige collega’s het noemen, de meest publiciteitsgeile wethouder van Nederland. Altijd in Beeld Of het nu gaat om de opening van een fietspad, de presentatie van een miljardenplan, of een spontane LinkedIn-post over het belang van innovatie: Stijn is erbij. Fotogeniek als altijd, met een glimlach die zelfs na vijf maanden mediageweld geen spatje minder is geworden. De afgelopen periode was het raak: van talkshows bij Studio040 tot interviews bij Omroep Brabant, van nieuwsitems over de Brainport Industries Campus tot de presentatie van de grootste onderwijsinvestering ooit – als er een camera in de buurt is, weet Stijn hem te vinden. Miljarden en Mega-ambities In januari trapte Steenbakkers het jaar...
Meer lezen

Ja hoor, ook deze blogger moet er weer aan geloven

Afbeelding
  Het is zover: ook jullie altijd vrolijke, altijd nuchtere, altijd piekfijn functionerende blogger mag weer onder het mes. Waarom? Omdat mijn rechterschouder — ooit een toonbeeld van kracht en soepelheid — nu officieel tot de categorie “oud ijzer” behoort. En nee, dat is niet omdat ik er zo hard mee heb gewerkt. Het is gewoon ouderdom. Of zoals ze het in het Máxima Medisch Centrum in hun mooiste Latijn noemen: supercalifragilisticexpialidose-slijtage van het acromioclaviculaire gewricht . Of zoiets.  Ik noem het gewoon: het spul is versleten . Eerst twee spuiten bij de huisarts, daarna twee maanden geleden een echogeleide injectie. Dat was geen klein prikje maar een soort medicijnkanon waar je normaal een flinke stier mee onderuit haalt. Het werkte, jawel, maar na zes weken was ik weer terug bij af en stond mijn schouder weer vrolijk in brand. Vandaar nu dus: opereren. Wat ze gaan doen? Heel simpel: ze zagen twee centimeter van mijn sleutelbeen af en schrapen wat artrose ...
Meer lezen

Koffie met Stijn

Afbeelding
Enige tijd geleden schreef ik een column over onze Eindhovense wethouder Stijn Steenbakkers – u weet wel, die man die zichzelf graag in de spotlights zet. Blijkbaar heeft mijn stukje de juiste snaar geraakt, want enige tijd later plopte er ineens een appje van de wethouder zelf op mijn telefoon. Of ik eens met hem wilde praten, onder het genot van een kop koffie. Nu ben ik niet de beroerdste, dus ik heb de uitnodiging natuurlijk aangenomen. Het werd een prettig en open gesprek, ja zelfs constructief te noemen. Stijn gaf eerlijk toe dat hij zich niet helemaal in mijn column herkende, maar na enige toelichting begreep hij wel waar ik op doelde. Hij benadrukte dat hij geen enkele invloed heeft op hoe de krant hem portretteert – ook niet op die glorieuze foto’s waarop hij vaak pontificaal in beeld staat. Ik gaf als voorbeeld de recent geplaatste foto van Stijn bij de sloop van het Joris College. Politiek gezien nul relevantie, voor de inwoners van Eindhoven ook niet echt een dagbladmomen...
Meer lezen