VIP? Nou, laten we niet hysterisch doen…


 


Wie de tv aanzet, kan er nauwelijks omheen: elke zender schuift weer een nieuwe lichting “VIPS” naar voren — een woord dat blijkbaar alles betekent behalve Very Important Person. Nee, in Nederland staat VIP vooral voor: Vreselijk Inwisselbare Persoon. Want serieus, hoeveel programma’s moeten we nog uitzitten waarin dezelfde twintig koppen rondhobbelen? 

Van De Verraders tot De Slimste Mens, van Pandora tot Maestro — elk format wordt tegenwoordig dichtgesmeerd met “BN’ers” die vooral bekend zijn omdat ze… tja… meedoen aan dit soort formats.

Columniste Angela de Jong verzucht dat ze wéér Toine van Peperstraten voorbij zag komen. Terecht. Sommige gezichten zijn inmiddels huisdieren geworden: ze lopen overal rond, niemand weet waarom, maar je raakt ze niet meer kwijt.

Zenders verwijzen naar “de kijker” als rechtvaardiging. Bij RTL legt creative director Ralph de Beurs doodleuk uit dat bekende gezichten nodig zijn om “op te vallen”. Bij AvroTros meldt Taco Zimmerman dat ze “er ook niet omheen kunnen”. Kortom: niet de kijker bepaalt, maar de angst van programmamakers om écht iets nieuws te verzinnen.

De marketingmachine helpt natuurlijk mee. Gooi er een influencer als Kim Feenstra tegenaan, en je hebt meteen gratis promotie. Voeg wat online namen toe — Milo ter Reegen, Thomas van der Vlugt — en hop: “VIP-cast” compleet.

Zelfs serieuze types, zoals Michiel Vos, worden vrolijk door de blender gehaald voor een verrassingsmomentje. Het is entertainment als gehakt: je maalt alles fijn en hoopt dat niemand proeft wat erin zit.

Ondertussen zijn er nog programma’s met echte onbekenden — B&B Vol Liefde, Winter Vol Liefde — maar die worden bedolven onder het BN-geweld.

En het VIP-label? Dat mag van mij per direct naar de recycling. Noem het eerlijk: VIPS — Vaak Ingezette Publieksvulling. Dat dekt de lading tenminste.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

5 Maanden Stijn Steenbakkers in de Eindhovense Schijnwerpers

Afbeelding
  Wie de afgelopen maanden een krant opensloeg, de televisie aanzette of zelfs maar vluchtig door zijn tijdlijn scrolde, kon er niet omheen: wethouder Stijn Steenbakkers. De Eindhovense bestuurder heeft zich ontpopt tot de onbetwiste publiekslieveling van de regionale media – of, zoals sommige collega’s het noemen, de meest publiciteitsgeile wethouder van Nederland. Altijd in Beeld Of het nu gaat om de opening van een fietspad, de presentatie van een miljardenplan, of een spontane LinkedIn-post over het belang van innovatie: Stijn is erbij. Fotogeniek als altijd, met een glimlach die zelfs na vijf maanden mediageweld geen spatje minder is geworden. De afgelopen periode was het raak: van talkshows bij Studio040 tot interviews bij Omroep Brabant, van nieuwsitems over de Brainport Industries Campus tot de presentatie van de grootste onderwijsinvestering ooit – als er een camera in de buurt is, weet Stijn hem te vinden. Miljarden en Mega-ambities In januari trapte Steenbakkers het jaar...
Meer lezen

Ja hoor, ook deze blogger moet er weer aan geloven

Afbeelding
  Het is zover: ook jullie altijd vrolijke, altijd nuchtere, altijd piekfijn functionerende blogger mag weer onder het mes. Waarom? Omdat mijn rechterschouder — ooit een toonbeeld van kracht en soepelheid — nu officieel tot de categorie “oud ijzer” behoort. En nee, dat is niet omdat ik er zo hard mee heb gewerkt. Het is gewoon ouderdom. Of zoals ze het in het Máxima Medisch Centrum in hun mooiste Latijn noemen: supercalifragilisticexpialidose-slijtage van het acromioclaviculaire gewricht . Of zoiets.  Ik noem het gewoon: het spul is versleten . Eerst twee spuiten bij de huisarts, daarna twee maanden geleden een echogeleide injectie. Dat was geen klein prikje maar een soort medicijnkanon waar je normaal een flinke stier mee onderuit haalt. Het werkte, jawel, maar na zes weken was ik weer terug bij af en stond mijn schouder weer vrolijk in brand. Vandaar nu dus: opereren. Wat ze gaan doen? Heel simpel: ze zagen twee centimeter van mijn sleutelbeen af en schrapen wat artrose ...
Meer lezen

Koffie met Stijn

Afbeelding
Enige tijd geleden schreef ik een column over onze Eindhovense wethouder Stijn Steenbakkers – u weet wel, die man die zichzelf graag in de spotlights zet. Blijkbaar heeft mijn stukje de juiste snaar geraakt, want enige tijd later plopte er ineens een appje van de wethouder zelf op mijn telefoon. Of ik eens met hem wilde praten, onder het genot van een kop koffie. Nu ben ik niet de beroerdste, dus ik heb de uitnodiging natuurlijk aangenomen. Het werd een prettig en open gesprek, ja zelfs constructief te noemen. Stijn gaf eerlijk toe dat hij zich niet helemaal in mijn column herkende, maar na enige toelichting begreep hij wel waar ik op doelde. Hij benadrukte dat hij geen enkele invloed heeft op hoe de krant hem portretteert – ook niet op die glorieuze foto’s waarop hij vaak pontificaal in beeld staat. Ik gaf als voorbeeld de recent geplaatste foto van Stijn bij de sloop van het Joris College. Politiek gezien nul relevantie, voor de inwoners van Eindhoven ook niet echt een dagbladmomen...
Meer lezen