De nasmaak van corona (maar dan zonder smaak)

 


 
 
Het is inmiddels ruim zes jaar geleden dat corona de wereld in een soort collectieve paniekstand zette. Van lege snelwegen tot mensen die vochten om wc-rollen alsof het diamanten waren het was een rare tijd. En ik mag het weer afkloppen: ik kwam er toen opvallend goed vanaf. Een paar keer naar een testlocatie geweest, stok tot in je hersenpan, maar steeds: negatief. Prima. Doorlopen.
 
Dus wij gewoon op pad: vakantie naar Los Angeles, op bezoek bij onze zoon en zijn vrouw. En eerlijk is eerlijk: in de VS viel het allemaal nog best mee. Ja, er waren mondkapjes, ja, er waren regels, maar we konden het land prima doorkruisen. Mooie rit langs de kust, van Santa Monica naar San Francisco, zon, zee, foto’s, the American Dream het liep allemaal als een trein.
 
Tot de terugreis.
Halverwege de terugreis met de auto begon het al te rommelen: klam, warm, rillerig. Je hoeft geen viroloog te zijn om te snappen dat dit geen goed nieuws was. Terug in het hotel, meteen testen en jawel… corona. Natuurlijk. Het universum heeft humor.
Maar goed, dat souvernirtje uit Amerika was nog te doen. Paar dagen beroerd, paar dagen mokken, en klaar.
 
Maar dat ‘griepje’ van vorig jaar zomer dát was pas oorlog.
 
Iedereen roept altijd stoer: “Joh, beetje koorts, beetje snot, stelt niks voor.” Nou, laat me je vertellen: als dit een griepje was, dan is een frontale botsing een klein tikkie tegen je bumper. Ik lag een week lang gesloopt. Koorts alsof je ligt te grillen op standje lava. Alles deed pijn. Corona 2.0 was helemaal klaar met subtiliteit.
 
En toen kwam het echte drama: sinds dat tweede rondje proef en ruik ik nauwelijks meer wat. Sommige dingen zijn nog te doen, maar veel proeft alsof het gemaakt is door iemand die zijn smaakpapillen heeft ingeleverd bij het oud papier. Jus d’orange? Chemische ellende. Cola? Rare, vieze nasmaak. Bier? Gelukkig nog normaal, want een mens moet perspectief houden.
Maar ik mis de simpele dingen. De troostvoeding van het leven. De frikandel speciaal. De babi pangang. De snackbarlucht die normaal voelt als een warm welkom. Nu ruik ik vooral… niets. Of iets dat ik liever niet had geroken.
 
Dus ik vraag het maar: hoe zit het bij jullie? Zijn er meer mensen bij wie corona pas ná corona hard toesloeg? Kwam de smaak terug? Of blijft het bij een leven lang culinaire teleurstelling?
Want eerlijk: ik wil gewoon weer proeven dat een frikandel speciaal een frikandel speciaal is. Geen chemisch raadsel uit een parallel universum.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

5 Maanden Stijn Steenbakkers in de Eindhovense Schijnwerpers

Afbeelding
  Wie de afgelopen maanden een krant opensloeg, de televisie aanzette of zelfs maar vluchtig door zijn tijdlijn scrolde, kon er niet omheen: wethouder Stijn Steenbakkers. De Eindhovense bestuurder heeft zich ontpopt tot de onbetwiste publiekslieveling van de regionale media – of, zoals sommige collega’s het noemen, de meest publiciteitsgeile wethouder van Nederland. Altijd in Beeld Of het nu gaat om de opening van een fietspad, de presentatie van een miljardenplan, of een spontane LinkedIn-post over het belang van innovatie: Stijn is erbij. Fotogeniek als altijd, met een glimlach die zelfs na vijf maanden mediageweld geen spatje minder is geworden. De afgelopen periode was het raak: van talkshows bij Studio040 tot interviews bij Omroep Brabant, van nieuwsitems over de Brainport Industries Campus tot de presentatie van de grootste onderwijsinvestering ooit – als er een camera in de buurt is, weet Stijn hem te vinden. Miljarden en Mega-ambities In januari trapte Steenbakkers het jaar...
Meer lezen

Koffie met Stijn

Afbeelding
Enige tijd geleden schreef ik een column over onze Eindhovense wethouder Stijn Steenbakkers – u weet wel, die man die zichzelf graag in de spotlights zet. Blijkbaar heeft mijn stukje de juiste snaar geraakt, want enige tijd later plopte er ineens een appje van de wethouder zelf op mijn telefoon. Of ik eens met hem wilde praten, onder het genot van een kop koffie. Nu ben ik niet de beroerdste, dus ik heb de uitnodiging natuurlijk aangenomen. Het werd een prettig en open gesprek, ja zelfs constructief te noemen. Stijn gaf eerlijk toe dat hij zich niet helemaal in mijn column herkende, maar na enige toelichting begreep hij wel waar ik op doelde. Hij benadrukte dat hij geen enkele invloed heeft op hoe de krant hem portretteert  ook niet op die glorieuze foto’s waarop hij vaak pontificaal in beeld staat. Ik gaf als voorbeeld de recent geplaatste foto van Stijn bij de sloop van het Joris College. Politiek gezien nul relevantie, voor de inwoners van Eindhoven ook niet echt een dagbladmo...
Meer lezen

Ja hoor, ook deze blogger moet er weer aan geloven

Afbeelding
  Het is zover: ook jullie altijd vrolijke, altijd nuchtere, altijd piekfijn functionerende blogger mag weer onder het mes. Waarom? Omdat mijn rechterschouder — ooit een toonbeeld van kracht en soepelheid — nu officieel tot de categorie “oud ijzer” behoort. En nee, dat is niet omdat ik er zo hard mee heb gewerkt. Het is gewoon ouderdom. Of zoals ze het in het Máxima Medisch Centrum in hun mooiste Latijn noemen: supercalifragilisticexpialidose-slijtage van het acromioclaviculaire gewricht . Of zoiets.  Ik noem het gewoon: het spul is versleten . Eerst twee spuiten bij de huisarts, daarna twee maanden geleden een echogeleide injectie. Dat was geen klein prikje maar een soort medicijnkanon waar je normaal een flinke stier mee onderuit haalt. Het werkte, jawel, maar na zes weken was ik weer terug bij af en stond mijn schouder weer vrolijk in brand. Vandaar nu dus: opereren. Wat ze gaan doen? Heel simpel: ze zagen twee centimeter van mijn sleutelbeen af en schrapen wat artrose ...
Meer lezen