Ja hoor, ook deze blogger moet er weer aan geloven

 



Het is zover: ook jullie altijd vrolijke, altijd nuchtere, altijd piekfijn functionerende blogger mag weer onder het mes. Waarom? Omdat mijn rechterschouder — ooit een toonbeeld van kracht en soepelheid — nu officieel tot de categorie “oud ijzer” behoort.

En nee, dat is niet omdat ik er zo hard mee heb gewerkt. Het is gewoon ouderdom. Of zoals ze het in het Máxima Medisch Centrum in hun mooiste Latijn noemen: supercalifragilisticexpialidose-slijtage van het acromioclaviculaire gewricht. Of zoiets. 

Ik noem het gewoon: het spul is versleten.


Eerst twee spuiten bij de huisarts, daarna twee maanden geleden een echogeleide injectie. Dat was geen klein prikje maar een soort medicijnkanon waar je normaal een flinke stier mee onderuit haalt. Het werkte, jawel, maar na zes weken was ik weer terug bij af en stond mijn schouder weer vrolijk in brand. Vandaar nu dus: opereren.

Wat ze gaan doen? Heel simpel: ze zagen twee centimeter van mijn sleutelbeen af en schrapen wat artrose weg alsof het aangekoekte troep onder een pannendeksel is. Ik accepteer mijn lichaam inmiddels maar als een bouwpakket uit de kringloop: functioneert meestal, maar de onderdelen rammelen aan alle kanten.

Vandaag ben ik naar de Pre Operative Screening geweest in Veldhoven. Alleen al de wandeling van het parkeerterrein naar Route 30 was een test op zich. Ik had het idee dat ik dichter bij de parkeergarage van ASML liep dan bij het ziekenhuis. Maar goed, ik kwam met vlag en wimpel door de keuring heen. Zelfs dat CTG-ding (waarvan ik nog steeds niet snap wat het met een schouder te maken heeft) werkte prima. 

De lieve verpleegkundige stelde me gerust, vertelde wat er gaat gebeuren en meldde me op de wachtlijst aan. Binnen drie maanden willen ze wel een sneetje van vier centimeter zetten in mijn goddelijke, maar inmiddels wat afgeleefde lichaam.

Ik vroeg natuurlijk of ze tijdens de operatie wat gezellige foto’s konden maken. Voor het blog, voor de volgers, voor de geschiedenis. Dat moest ik ter plekke regelen, zei ze. En vooral vóórdat ze me propofol geven, want daarna ben ik waarschijnlijk alleen nog geschikt als figurant in The Walking Dead.

Tot slot: de mensen in de zorg zijn echte toppers. Ze doen wat ze kunnen. Alleen op de polikliniek is de bezetting soms zo dun dat je je afvraagt of er onderweg drie medewerkers zijn ontvoerd. Dan ontstaat er wat wrevel, maar ja, het wordt nooit meer zoals vroeger. Vroeger was niet beter, maar wel anders.

Wordt vervolgd zodra ik met mijn operatiemuts op, in die koude kille kamer lig en hoop dat ik nog weet dat ik foto’s moest vragen voordat ik onder zeil ga.

 

 

LK 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

5 Maanden Stijn Steenbakkers in de Eindhovense Schijnwerpers

Afbeelding
  Wie de afgelopen maanden een krant opensloeg, de televisie aanzette of zelfs maar vluchtig door zijn tijdlijn scrolde, kon er niet omheen: wethouder Stijn Steenbakkers. De Eindhovense bestuurder heeft zich ontpopt tot de onbetwiste publiekslieveling van de regionale media – of, zoals sommige collega’s het noemen, de meest publiciteitsgeile wethouder van Nederland. Altijd in Beeld Of het nu gaat om de opening van een fietspad, de presentatie van een miljardenplan, of een spontane LinkedIn-post over het belang van innovatie: Stijn is erbij. Fotogeniek als altijd, met een glimlach die zelfs na vijf maanden mediageweld geen spatje minder is geworden. De afgelopen periode was het raak: van talkshows bij Studio040 tot interviews bij Omroep Brabant, van nieuwsitems over de Brainport Industries Campus tot de presentatie van de grootste onderwijsinvestering ooit – als er een camera in de buurt is, weet Stijn hem te vinden. Miljarden en Mega-ambities In januari trapte Steenbakkers het jaar...
Meer lezen

Koffie met Stijn

Afbeelding
Enige tijd geleden schreef ik een column over onze Eindhovense wethouder Stijn Steenbakkers – u weet wel, die man die zichzelf graag in de spotlights zet. Blijkbaar heeft mijn stukje de juiste snaar geraakt, want enige tijd later plopte er ineens een appje van de wethouder zelf op mijn telefoon. Of ik eens met hem wilde praten, onder het genot van een kop koffie. Nu ben ik niet de beroerdste, dus ik heb de uitnodiging natuurlijk aangenomen. Het werd een prettig en open gesprek, ja zelfs constructief te noemen. Stijn gaf eerlijk toe dat hij zich niet helemaal in mijn column herkende, maar na enige toelichting begreep hij wel waar ik op doelde. Hij benadrukte dat hij geen enkele invloed heeft op hoe de krant hem portretteert – ook niet op die glorieuze foto’s waarop hij vaak pontificaal in beeld staat. Ik gaf als voorbeeld de recent geplaatste foto van Stijn bij de sloop van het Joris College. Politiek gezien nul relevantie, voor de inwoners van Eindhoven ook niet echt een dagbladmomen...
Meer lezen