Formatie Gemeenteraad Eindhoven

 


 
Deze formatie lijkt steeds minder op een zoektocht naar samenwerking en steeds meer op een toneelstuk waar de rollen al zijn verdeeld
 
Soms zegt een klein gebaar meer dan een stapel processtukken. Het potje spek en bonen dat 50PLUS meenam naar het gesprek met de formerende partijen was zo’n moment. Ludiek, ja — maar vooral pijnlijk raak.
Want terwijl aan de hoofdtafel de echte lijnen worden uitgezet en aan de thematafels wordt gesproken over hoe “breed iedereen betrokken is”, groeit bij partijen buiten het onderhandelende clubje het gevoel dat ze er vooral bij mogen zitten voor de vorm. Meepraten mag. Meebeslissen niet.
 
En daar wringt het.
De rol van de informateur zou in zo’n proces juist moeten zorgen voor vertrouwen. Voor zichtbare neutraliteit. Voor het gevoel dat alle partijen eerlijk worden meegenomen in de verkenning van een nieuwe coalitie. Dat is de kern van zo’n functie: boven de partijen staan en het proces zuiver bewaken.
Maar dat vertrouwen staat onder druk wanneer diezelfde informateur haar politieke wortels heeft bij GroenLinks-PvdA, de partij die in Eindhoven nu onder de naam PRO zelf aan de onderhandelingstafel zit. Dan is het niet vreemd dat andere partijen zich afvragen hoe objectief deze begeleiding werkelijk is.
Formeel klopt alles. Er zijn gesprekken. Er zijn tafels. Er is overleg met de oppositie. Er wordt geluisterd naar ambtenaren en deskundigen. Er wordt huiswerk meegegeven. Op papier ziet het eruit als een zorgvuldig en inclusief proces.
 
In de beleving van meerdere partijen voelt het echter anders: alsof de belangrijkste keuzes al elders worden voorbereid, en de rest van de raad vooral wordt meegenomen in een traject dat de uitkomst niet wezenlijk meer beïnvloedt.
Precies dát gevoel legde 50PLUS bloot met hun actie. Zonder verwijten. Zonder grote woorden. Gewoon met een helder symbool dat iedereen direct begreep.
 
Voor spek en bonen.
Als zo’n beeld blijft hangen, zegt dat minder over de creativiteit van de oppositie en meer over hoe het proces wordt ervaren. En dan kun je je afvragen of de informateur er daadwerkelijk in slaagt om haar belangrijkste taak te vervullen: het creëren van vertrouwen in een eerlijk, open en objectief formatieproces.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

5 Maanden Stijn Steenbakkers in de Eindhovense Schijnwerpers

Afbeelding
  Wie de afgelopen maanden een krant opensloeg, de televisie aanzette of zelfs maar vluchtig door zijn tijdlijn scrolde, kon er niet omheen: wethouder Stijn Steenbakkers. De Eindhovense bestuurder heeft zich ontpopt tot de onbetwiste publiekslieveling van de regionale media – of, zoals sommige collega’s het noemen, de meest publiciteitsgeile wethouder van Nederland. Altijd in Beeld Of het nu gaat om de opening van een fietspad, de presentatie van een miljardenplan, of een spontane LinkedIn-post over het belang van innovatie: Stijn is erbij. Fotogeniek als altijd, met een glimlach die zelfs na vijf maanden mediageweld geen spatje minder is geworden. De afgelopen periode was het raak: van talkshows bij Studio040 tot interviews bij Omroep Brabant, van nieuwsitems over de Brainport Industries Campus tot de presentatie van de grootste onderwijsinvestering ooit – als er een camera in de buurt is, weet Stijn hem te vinden. Miljarden en Mega-ambities In januari trapte Steenbakkers het jaar...
Meer lezen

Ja hoor, ook deze blogger moet er weer aan geloven

Afbeelding
  Het is zover: ook jullie altijd vrolijke, altijd nuchtere, altijd piekfijn functionerende blogger mag weer onder het mes. Waarom? Omdat mijn rechterschouder — ooit een toonbeeld van kracht en soepelheid — nu officieel tot de categorie “oud ijzer” behoort. En nee, dat is niet omdat ik er zo hard mee heb gewerkt. Het is gewoon ouderdom. Of zoals ze het in het Máxima Medisch Centrum in hun mooiste Latijn noemen: supercalifragilisticexpialidose-slijtage van het acromioclaviculaire gewricht . Of zoiets.  Ik noem het gewoon: het spul is versleten . Eerst twee spuiten bij de huisarts, daarna twee maanden geleden een echogeleide injectie. Dat was geen klein prikje maar een soort medicijnkanon waar je normaal een flinke stier mee onderuit haalt. Het werkte, jawel, maar na zes weken was ik weer terug bij af en stond mijn schouder weer vrolijk in brand. Vandaar nu dus: opereren. Wat ze gaan doen? Heel simpel: ze zagen twee centimeter van mijn sleutelbeen af en schrapen wat artrose ...
Meer lezen

Koffie met Stijn

Afbeelding
Enige tijd geleden schreef ik een column over onze Eindhovense wethouder Stijn Steenbakkers – u weet wel, die man die zichzelf graag in de spotlights zet. Blijkbaar heeft mijn stukje de juiste snaar geraakt, want enige tijd later plopte er ineens een appje van de wethouder zelf op mijn telefoon. Of ik eens met hem wilde praten, onder het genot van een kop koffie. Nu ben ik niet de beroerdste, dus ik heb de uitnodiging natuurlijk aangenomen. Het werd een prettig en open gesprek, ja zelfs constructief te noemen. Stijn gaf eerlijk toe dat hij zich niet helemaal in mijn column herkende, maar na enige toelichting begreep hij wel waar ik op doelde. Hij benadrukte dat hij geen enkele invloed heeft op hoe de krant hem portretteert – ook niet op die glorieuze foto’s waarop hij vaak pontificaal in beeld staat. Ik gaf als voorbeeld de recent geplaatste foto van Stijn bij de sloop van het Joris College. Politiek gezien nul relevantie, voor de inwoners van Eindhoven ook niet echt een dagbladmomen...
Meer lezen