Je pasfoto voor je paspoort? Die bleek jarenlang stiekem in handen van het UWV te belanden.

 


Stel je voor: je levert braaf je pasfoto in bij de gemeente voor een nieuw paspoort. Wat je niet weet en ook nooit te horen krijgt is dat diezelfde foto vervolgens een eigen leven gaat leiden. Welkom in de Nederlandse rechtsstaat.
 
Het UWV wist jarenlang dat het opvragen van pasfoto's bij gemeenten niet mocht. Een teamleider schreef het zelfs zwart op wit aan ruim honderd eigen medewerkers: "Strikt genomen is het verkrijgen van een pasfoto niet rechtmatig." Ze deden het toch. Want "strikt genomen" is zo'n heerlijk rekbaar begrip als je iets gewoon wílt doen.
 
De foto's werden gebruikt om uitkeringsfraudeurs te herkennen bij observaties mensen die zelf van niets wisten. George Orwell zou er jaloers op zijn geweest, ware het niet dat hij voor zijn dystopie de moeite had genomen de wet te herschrijven. Het UWV sloeg die stap over.
Nu Amsterdam, Rotterdam en Den Haag eindelijk toegeven dat het delen niet was toegestaan, dringt zich de vraag op: worden de foto's dan ook verwijderd? Amsterdam meldde een datalek bij de Autoriteit Persoonsgegevens en vroeg het UWV alle foto's te wissen. Het UWV heeft daar nog geen gehoor aan gegeven.
 
Uiteraard niet.
Minister Vijlbrief verklaarde in antwoord op Kamervragen dat het interne bericht slechts "een persoonlijke opvatting" betrof die "niet het juridische standpunt van het UWV" weerspiegelde. Security.NL Dat bericht, welteverstaan, dat naar meer dan honderd medewerkers was verstuurd. Als dat een persoonlijke opvatting is, dan is de Belastingdienst een hobbyclub.
 
En zo komen we bij de kern van de zaak. De privacywetgeving, bedoeld als bescherming van de burger tegen de overheid, wordt inmiddels ook handig ingezet als bescherming van de fraudeur tegen diezelfde overheid. De gemeente die terecht weigert mee te werken aan onrechtmatige verzoeken, wordt daarmee ook de instantie die fraudeurs de hand boven het hoofd houdt niet uit kwade wil, maar omdat de wet nu eenmaal is wat ze is.
 
Het resultaat: wie zwart werkt of ten onrechte een uitkering ontvangt kan tamelijk gerust zijn. Opsporing vereist immers een juridisch slagveld aan toestemmingen, grondslagen en proportionaliteitsafwegingen. En de instantie die hem wil betrappen, bleek zelf jarenlang de wet aan haar laars te lappen.
Nederland: een land waar regels heilig zijn totdat ze even niet uitkomen. Tja, dan weten we tenminste waar ons belastingeld naar toegaat en hoe onze staatsschuld alsmaar blijft stijgen.
 
LK 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

5 Maanden Stijn Steenbakkers in de Eindhovense Schijnwerpers

Afbeelding
  Wie de afgelopen maanden een krant opensloeg, de televisie aanzette of zelfs maar vluchtig door zijn tijdlijn scrolde, kon er niet omheen: wethouder Stijn Steenbakkers. De Eindhovense bestuurder heeft zich ontpopt tot de onbetwiste publiekslieveling van de regionale media – of, zoals sommige collega’s het noemen, de meest publiciteitsgeile wethouder van Nederland. Altijd in Beeld Of het nu gaat om de opening van een fietspad, de presentatie van een miljardenplan, of een spontane LinkedIn-post over het belang van innovatie: Stijn is erbij. Fotogeniek als altijd, met een glimlach die zelfs na vijf maanden mediageweld geen spatje minder is geworden. De afgelopen periode was het raak: van talkshows bij Studio040 tot interviews bij Omroep Brabant, van nieuwsitems over de Brainport Industries Campus tot de presentatie van de grootste onderwijsinvestering ooit – als er een camera in de buurt is, weet Stijn hem te vinden. Miljarden en Mega-ambities In januari trapte Steenbakkers het jaar...
Meer lezen

Ja hoor, ook deze blogger moet er weer aan geloven

Afbeelding
  Het is zover: ook jullie altijd vrolijke, altijd nuchtere, altijd piekfijn functionerende blogger mag weer onder het mes. Waarom? Omdat mijn rechterschouder — ooit een toonbeeld van kracht en soepelheid — nu officieel tot de categorie “oud ijzer” behoort. En nee, dat is niet omdat ik er zo hard mee heb gewerkt. Het is gewoon ouderdom. Of zoals ze het in het Máxima Medisch Centrum in hun mooiste Latijn noemen: supercalifragilisticexpialidose-slijtage van het acromioclaviculaire gewricht . Of zoiets.  Ik noem het gewoon: het spul is versleten . Eerst twee spuiten bij de huisarts, daarna twee maanden geleden een echogeleide injectie. Dat was geen klein prikje maar een soort medicijnkanon waar je normaal een flinke stier mee onderuit haalt. Het werkte, jawel, maar na zes weken was ik weer terug bij af en stond mijn schouder weer vrolijk in brand. Vandaar nu dus: opereren. Wat ze gaan doen? Heel simpel: ze zagen twee centimeter van mijn sleutelbeen af en schrapen wat artrose ...
Meer lezen

Koffie met Stijn

Afbeelding
Enige tijd geleden schreef ik een column over onze Eindhovense wethouder Stijn Steenbakkers – u weet wel, die man die zichzelf graag in de spotlights zet. Blijkbaar heeft mijn stukje de juiste snaar geraakt, want enige tijd later plopte er ineens een appje van de wethouder zelf op mijn telefoon. Of ik eens met hem wilde praten, onder het genot van een kop koffie. Nu ben ik niet de beroerdste, dus ik heb de uitnodiging natuurlijk aangenomen. Het werd een prettig en open gesprek, ja zelfs constructief te noemen. Stijn gaf eerlijk toe dat hij zich niet helemaal in mijn column herkende, maar na enige toelichting begreep hij wel waar ik op doelde. Hij benadrukte dat hij geen enkele invloed heeft op hoe de krant hem portretteert – ook niet op die glorieuze foto’s waarop hij vaak pontificaal in beeld staat. Ik gaf als voorbeeld de recent geplaatste foto van Stijn bij de sloop van het Joris College. Politiek gezien nul relevantie, voor de inwoners van Eindhoven ook niet echt een dagbladmomen...
Meer lezen