3 Uurkes Vurraf – Het Feest Waar Heel Brabant Zichzelf Even Verliest

Er zijn van die dagen waarop alles vanzelf lijkt te gaan. Nou… dit was er dus níét zo één. Bij de artiesteningang van Omroep Brabant keek de beveiliging me aan alsof ik probeerde binnen te komen met een vals paspoort en een frikandel speciaal in mijn binnenzak. Uiteindelijk mocht ik toch naar binnen, niet als VIP (dat ben ik niet), maar als verslaggever van het mooiste, mafste en meest bruisende carnavalsfeest van het jaar. Al voelde die artiesteningang een beetje alsof ik per ongeluk auditie deed voor de foute editie van The Voice.

Maar binnen bij Roeptoetgat verdween dat gevoel meteen. De dames van het team stonden daar te stralen alsof ze zelfs belastinginspecteurs aan het lachen konden krijgen. Achter hen liep een bonte stoet artiesten rond die later de Bavariahal zouden afbreken alsof het een sport was. Van Lamme Frans tot Vieze Jack, van Alpenzusjes tot Frans Bauer — het voelde als een snoepwinkel waarin je nooit hoeft te kiezen.

 

 

De officiële opening van 3 Uurkes Vurraf was alsof iemand op een grote nu-mag-het-los-knop duwde. De hal ontplofte in één klap. Confetti die eigenlijk nog even had moeten wachten, dacht: doei regels, en de menigte veranderde in een deinende sinaasappelblauwe zee. De vloer trilde, het dak leek een paar centimeter te stijgen en Brabant werd voor even één grote feestende familie die 365 dagen had opgespaard om dit moment volledig te laten ontsporen.

En overal zag je die sjaals, het cadeautje van de Roeptoetgat-mannen. Gratis ook nog, in Brabant kun je daar een revolutie mee beginnen.

Als verslaggever manoeuvreerde ik als een soort carnaval-ninja tussen de polonaises door, terwijl ik probeerde sfeermomenten vast te leggen zonder meegesleurd te worden tot voorbij de provinciegrens. Mijn telefoon maakte foto’s alsof ik net uit een storm op zee kwam, maar goed: schrijven kan ik tenminste beter dan poseren.

Halverwege liep ik een groep Roosendalers tegen het lijf die hun kaartjes hadden gewonnen. Hun geluk straalde harder dan de lichtshow. Ze droegen de Roeptoetse sjaal alsof ze tot onze stam waren toegetreden en natuurlijk kregen ze van mij een You & Me-embleem. Had ik er driehonderd gehad, dan waren ze allemaal weg geweest.

En dan was daar Jordi Graat — ooit nog werkzaam op mijn school, nu een professioneel ouwehoer-icoon met gouden randjes. Hij stond weer te stralen op het podium, maar met een klein vleugje gemis. Zijn vriendin was er dit jaar niet bij; ze had “werkzaamheden elders”. Een woord dat altijd klinkt alsof je het later pas écht gaat begrijpen. Maar Jordi zette door alsof hij er vijf had, want dat is zijn kracht.

Aan het einde van de middag liep ik moe maar voldaan naar buiten, met een camera vol sfeer, oren die nog drie dagen zouden na-suizen en een hart dat gevuld was met Brabantse trots.

3 Uurkes Vurraf is geen gewoon feest. Het is een traditie, een resetknop, een geoorloofd excuus om drie uur lang te vergeten dat de wereld ingewikkeld kan zijn. Dank aan Roeptoetgat voor de sjaals, de chaos, de artiesten, de humor en het geluk. 

 

Volgend jaar ben ik er weer bij maar dan weer mét pen, camera en een hart dat er klaar voor is.

En de organisatie, die was dik in orde.

 

Salaai namens de Lampegatse Reporter