Ach, kijk nou eens: weer een politicus die “per ongeluk” haar cv heeft opgepoetst.
Want ja hoor, wie heeft er nou nooit onbedoeld wat extra opleidingen op LinkedIn gezet? Je klikt wat, je tikt wat, en floep—je hebt zomaar een diploma erbij. Oepsie. Kan gebeuren. Amehoela.
En dat moet ons land besturen.
Beoogd staatssecretaris Nathalie van Berkel van D66 vond het blijkbaar een uitstekend idee om zichzelf net dat beetje interessanter te maken. Want wat maakt het uit dat ze die studies nooit heeft afgemaakt? Het staat toch lekker ambitieus? Totdat iemand het checkt. Dan wordt het ineens “een foutje”. Drie keer zelfs, want ze bleef haar verhaal aanpassen terwijl de journalisten toekeken. Heel geloofwaardig allemaal.
Hoogleraar Wim Voermans was totaal niet verbaasd. Tuurlijk niet, want dit komt “weleens voor”. Ja logisch, want in Nederland screenen we bewindspersonen inmiddels zo grondig als een verjaardagskaart: strafblad? Nee? Prima. AIVD? Geen dossier? Geweldig, pak de ambtsketen maar vast. Of je cv klopt? Ach joh, dat is je eigen verantwoordelijkheid. Nou, daar blijken sommigen nogal creatief mee om te gaan.
De screening kijkt dus niet naar je opleidingen, niet naar je werkverleden, niet naar je openbare uitspraken. Kortom: precies de dingen waar je als bewindspersoon gigantisch over kunt liegen. Maar hé, zolang je geen boevenpak draagt en niet bij de AIVD in een mapje zit, mag je door.
En dan moet je ook nog hopen dat zo iemand geen uitkering krijgt na vertrek — maar ja, dit is Nederland hè. Hier krijg je al bijna een lintje als je weet hoe je LinkedIn moet openen.
En laten we vooral niet doen alsof dit nieuw is. Charles Schwietert, die na drie dagen alweer kon vertrekken omdat zijn cv pure fictie was. Philomena Bijlhout, die een paar uur in functie was voordat er ineens een foto opdook waarop ze keurig lachend naast Desi Bouterse stond — maar had natuurlijk “nooit met het regime te maken gehad”.
Of Evan Rozenblad, die zichzelf van bibliotheekbaas tot directielid had gepromoveerd. Ach ja, ambities moet je hebben.
En wat gebeurt er dan?
Niks juridisch, geen boete, geen rechter. Gewoon politieke druk, beetje schuiven, en hup — aftreden “met de eer aan jezelf houden”. Een soort vrijwillige exit: “Bedankt voor het liegen, hier is de deur.”
Van Berkel deed precies dat. Wat een verrassing.
Maar goed, goed nieuws voor Nederland: we kunnen weer trots zijn. Onze politieke klasse blijft trouw aan een eeuwenoude traditie: dóórklimmen tot iemand je betrapt, dan met een ernstig gezicht zeggen dat het “niet handig” was, en vervolgens weglopen met een nette verklaring.
En wij?
Wij mogen straks weer stemmen.
Op dezelfde clubs die dit normaal vinden.
Carnaval is voorbij, maar dit circus blijft gewoon doordraaien.
foto: ANP
Reacties