Vandaag even een momentje van relativering.

 

 

 

Je moet het ze nageven: het nieuwe minderheidskabinet heeft lef. Geen doordacht lef, maar dat soort impulsieve durf dat je normaal alleen ziet bij iemand die denkt: “Wat nou risico’s? Gas erop!” En zo rijden we direct het eerste politieke ravijn in: de verhoging van de AOW leeftijd.

Je zou toch denken dat dit dossier na het ‘zwaarbevochten’ pensioenakkoord wel even in de kluis zou blijven liggen. Maar nee hoor het kabinet kon het niet laten om de AOW-leeftijd weer te koppelen aan de levensverwachting. Een beslissing die voelt alsof iemand stiekem aan je thermostaat heeft zitten draaien en daarna zegt: “Hè? Zou best kunnen.”

 

 

D66, CDA en VVD hebben meteen steun van de oppositie nodig want het is een minderheidskabinet. Jesse Klaver klinkt als een man die ontdekt dat zijn fiets voor de vijfde keer in één week is bekrast: “We hadden verdorie een afspraak!”

Hij nodigt Jetten nog vriendelijk uit om toe te geven dat dit een valse start is. Maar Jetten blijft glimlachen met de rust van een man die bij elke vraag hetzelfde mantra herhaalt: “Het kabinet wil richting geven.”

Richting waarheen blijft een groot mysterie. Maar goed elke wandelaar in de mist roept ook dat hij ‘ongeveer de weg weet’.

 

En alsof het AOW-dossier nog niet genoeg was, gooit het kabinet er nog een cadeautje bovenop: de verhoging van de eigen bijdrage in de zorg.

Omdat, zo lijkt het, ouderen niet alleen langer moeten doorwerken, maar vooral ook dieper in de buidel mogen tasten voor een paracetamolletje, een rollator of überhaupt een bezoekje aan iemand met een stethoscoop.

 

Absurd? Jazeker.

Onverwacht? Helaas niet.

Het voelt alsof het kabinet heeft gedacht: “Hoe kunnen we twee problemen tegelijk creëren? Ah, dit!”

 

Terwijl miljoenen Nederlanders denken: “Weet je wat ook meestijgt met de levensverwachting? De rekening.”

En dán komt het Haagse theaterstuk.

Voordat Jetten kan beginnen met regeren, moet hij eerst op zoek naar nieuwe schaakstukken voor alle ministeries. Want dit kabinet voelt niet als een team, maar als een half afgemaakte bordopstelling waarbij de helft van de stukken nog in de doos zit.

 

Eind van de maand is het dan zover: de high tea in een Haags paleis.

Het traditionele moment waarop iedereen breed lachend op de foto gaat met mensen die daar beroepsmatig wonen. Prachtige plaatjes, perfect voor op de schoorsteenmantel of het LinkedIn-profiel al zou je bijna denken dat ze alvast een afscheidsfoto maken, voor het geval dat de boel eerder valt dan de cakejes geserveerd worden.

 

En eerlijk is eerlijk: nu de AOW-plannen én de verhoging van de eigen bijdrage in zo’n tempo zijn ingezet, lijkt het beleid soms geschreven door iemand die zelf al AOW heeft compleet met vergissingen, haastwerk en een houding van “het zal allemaal wel.”

De bende van Jette poseert straks keurig. Maar iedereen ziet: het is een geforceerde glimlach boven een dossierkast die op instorten staat. Misschien moet er een film van gemaakt worden, want ja het is een bende. De poster is al klaar.

Als dit de warming-up is?

 

Dan wordt het een kabinetsperiode vol politieke gymnastiek waar zelfs turners nerveus van zouden worden.

 

LK