Eindelijk! Er is nóg iemand wakker geworden.


 


Ik begon serieus te denken dat ik ergens in een parallel universum leefde waar gezond verstand optioneel was. Maar kijk: een verslaggever die óók doorheeft wat hier speelt. Het werd tijd, want ik voelde me onderhand de dorpsgek die op z’n blog al tijden roept dat Rupsje Nooit Genoeg—ook wel bekend als ASML niet alleen honger heeft, maar vooral naar alles wat beweegt, ademt of enigszins in de weg staat.

En laat ik het maar helder zeggen: ik sta volledig achter de argumenten van Marie de Bijl, de alertste journalist/columnist van het Eindhovens Dagblad. Eindelijk iemand die niet in katzwijm valt bij het woord ‘Brainport’ en gewoon durft te benoemen dat de macht van één bedrijf langzaam uit de voegen knalt.

ASML wil in onze regio namelijk een beetje voor Trump spelen: groot, groter, grootheidswaanzin. Alles met TE ervoor is niet goed, behalve tevreden, zei Frits Philips ooit. Je zou bijna denken dat ze bij ASML die uitspraak op een muur hebben hangen—alleen dan als inspiratie om vooral wél te gaan voor téveel grond, téveel macht en téveel bemoeienis.

En ja hoor, we staan erbij en we kijken ernaar. Een bedrijf dat zó veel van de regio houdt dat het doodleuk 1700 werknemers de deur uit kiepert na een jaar megawinsten. Maar goed—scheelt weer huizen, toch? Mooi, dan maken onze kinderen misschien ooit nog kans op een eigen woning, want op dit moment wordt werkelijk alles weggekocht door de expats… pardon, de ‘internationals’. Je moet tegenwoordig op eieren lopen met die termen.

Het blijft fascinerend hoe ASML overal als ‘onmisbaar’ wordt neergezet. Want ja, dat hoorde ik vroeger ook bij Philips. Dat waren de zuurstof van de stad! De levensader! De hoeksteen van de beschaving!
En waar zijn ze nu? Precies. Weg. Foetsie. Net zo onmisbaar als het vierde paar sokken in je lade.

Maar sommige mensen blijven maar applaudisseren, alsof ze bij elke expansiedrift van ASML een sticker krijgen. Ondertussen slibt het landschap verder dicht, wordt elke vrije meter ingetekend voor woningbouw en infrastructuur, en staan we straks met z’n allen adem te happen omdat de regio is volgespoten met beton, bakstenen en ‘economische noodzakelijkheid’.

Dus, beste raadsleden: laat je niet omverblazen door de glimmende presentaties en het volume van de lobbyclub. Natuurlijk roepen ze luid—dat is makkelijker dan luisteren. Maar onthoud: wie het hardst roept, heeft niet altijd gelijk. Soms alleen de grootste belangen.

Kortom: blijf staan. Blijf nadenken. Laat ASML vooral doen waar ze goed in zijn—chips maken, geen beleid dicteren. En wie weet, misschien komt er ooit een dag dat de regio niet meer zit in de wurggreep van het gulzige lieverdje van Brainport.

Tot die tijd: adem diep in, als er nog lucht over is.

 

LK 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

5 Maanden Stijn Steenbakkers in de Eindhovense Schijnwerpers

Afbeelding
  Wie de afgelopen maanden een krant opensloeg, de televisie aanzette of zelfs maar vluchtig door zijn tijdlijn scrolde, kon er niet omheen: wethouder Stijn Steenbakkers. De Eindhovense bestuurder heeft zich ontpopt tot de onbetwiste publiekslieveling van de regionale media – of, zoals sommige collega’s het noemen, de meest publiciteitsgeile wethouder van Nederland. Altijd in Beeld Of het nu gaat om de opening van een fietspad, de presentatie van een miljardenplan, of een spontane LinkedIn-post over het belang van innovatie: Stijn is erbij. Fotogeniek als altijd, met een glimlach die zelfs na vijf maanden mediageweld geen spatje minder is geworden. De afgelopen periode was het raak: van talkshows bij Studio040 tot interviews bij Omroep Brabant, van nieuwsitems over de Brainport Industries Campus tot de presentatie van de grootste onderwijsinvestering ooit – als er een camera in de buurt is, weet Stijn hem te vinden. Miljarden en Mega-ambities In januari trapte Steenbakkers het jaar...
Meer lezen

Koffie met Stijn

Afbeelding
Enige tijd geleden schreef ik een column over onze Eindhovense wethouder Stijn Steenbakkers – u weet wel, die man die zichzelf graag in de spotlights zet. Blijkbaar heeft mijn stukje de juiste snaar geraakt, want enige tijd later plopte er ineens een appje van de wethouder zelf op mijn telefoon. Of ik eens met hem wilde praten, onder het genot van een kop koffie. Nu ben ik niet de beroerdste, dus ik heb de uitnodiging natuurlijk aangenomen. Het werd een prettig en open gesprek, ja zelfs constructief te noemen. Stijn gaf eerlijk toe dat hij zich niet helemaal in mijn column herkende, maar na enige toelichting begreep hij wel waar ik op doelde. Hij benadrukte dat hij geen enkele invloed heeft op hoe de krant hem portretteert – ook niet op die glorieuze foto’s waarop hij vaak pontificaal in beeld staat. Ik gaf als voorbeeld de recent geplaatste foto van Stijn bij de sloop van het Joris College. Politiek gezien nul relevantie, voor de inwoners van Eindhoven ook niet echt een dagbladmomen...
Meer lezen

De sollicitatie van de oprechte idealist

Afbeelding
  Ach, Esmah Lahlah. Nummer twee op de kieslijst van GroenLinks-PvdA. Boegbeeld van eerlijkheid, transparantie en maatschappelijke betrokkenheid. Tenminste, zolang er geen burgemeestersstoel in de buurt staat. Want wat blijkt? Terwijl ze campagne voert voor de Tweede Kamer, solliciteert ze stiekem naar het burgemeesterschap van Tilburg. Uit “liefde voor de stad,” zegt ze. Hoe aandoenlijk. Dat ze het even vergat te melden aan haar partij — ach, menselijk. Dat de sollicitatie precies tijdens de verkiezingscampagne liep — toevallig. En dat ze ondertussen vrolijk op alle verkiezingsposters prijkt — pure toewijding. De gemiddelde kiezer zou zeggen:  “Nou, dat is toch wel een tikje achterbaks.”  Maar nee, volgens de partijtop is ze juist een voorbeeld van integriteit. Timmermans noemde haar zelfs “een fantastische burgemeester.” Tuurlijk Frans, ze is ook vast een geweldige paus, mocht die vacature ooit vrijkomen. Wat werkelijk tragikomisch is, is de morele verontwaardiging over...
Meer lezen